Παγκόσμιο Σύμφωνο για την Ασφαλή, Ομαλή και Τακτική Μετανάστευση

Παγκόσμιο Σύμφωνο για την Ασφαλή, Ομαλή και Τακτική Μετανάστευση

ΓΕΝΙΚΑ: 
  Στις 10 και 11 Δεκεμβρίου του 2018 τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ,  μεταξύ των οποίων και η χώρα μας, θα κληθούν να συμμετάσχουν στη διεθνή διάσκεψη στο Mαρακές του Μαρόκου, προκειμένου να επικυρώσουν το Παγκόσμιο Σύμφωνο για την Ασφαλή, Ομαλή και Τακτική Μετανάστευση (Global Compact for Safe, Orderly and Regular Migration).  
 Το σύμφωνο αυτό, το οποίο αποτελεί καρπό πολύμηνων διαπραγματεύσεων που πραγματοποιήθηκαν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, δημιουργεί ένα καταρχήν μη δεσμευτικό πλαίσιο για τα κράτη-μέλη, που θα το υπογράψουν, αναφορικά με τη διαχείριση των ολοένα εντεινόμενων μεταναστευτικών ροών, που θα αντιμετωπίσει ο πλανήτης μέσα στα επόμενα χρόνια. Πόλεμοι, εμφύλιες συγκρούσεις, γεωπολιτική αστάθεια, οικονομική και δημογραφική ανισότητα, απελευθέρωση εμπορίου, ανεργία, φτώχεια και κλιματική αλλαγή είναι οι βασικοί παράγοντες που ωθούν εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείπουν την πατρώα γη για να αναζητήσουν καλύτερη μοίρα σε κάποια άλλη χώρα.
   Οι συντάκτες του Συμφώνου επικαλούνται τις σύγχρονες προκλήσεις που δημιουργεί το φαινόμενο της μετανάστευσης για τις κοινωνίες των χωρών διέλευσης και υποδοχής σε επίπεδο οικονομικό, δημογραφικό, κοινωνικό και πολιτισμικό. Προκλήσεις οι οποίες, κατά τους ίδιους, εάν δε αντιμετωπιστούν «ολιστικά» βάσει ενός κοινά αποδεκτού σχεδίου διαχείρισης, είναι δυνατό να προκαλέσει αρνητικά φαινόμενα, τόσο για το μεταναστευτικό πληθυσμό όσο και για τους γηγενείς των χωρών υποδοχής.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ:
Το βασικό πλαίσιο που θέτει το Σύμφωνο αναλύεται σε 23 στόχους (άρθρο 16 του Συμφώνου) οι οποίοι είναι οι εξής ακόλουθοι:

1. Συλλογή και αξιοποίηση εμπεριστατωμένων δεδομένων και πληροφοριών γύρω από τις μεταναστευτικές ροές.
    
2. Πρακτικές αποτροπής της «εξαναγκαστικής» μετανάστευσης.
    
3. Συνεχής πληροφόρηση.
    
4. Εξασφάλιση νομιμοποιητικών εγγράφων για όλους τους μετανάστες.
    
5. Διευκόλυνση των μεταναστευτικών ροών μέσα από δημιουργία «ασφαλών» ζωνών διέλευσης.
    
6. Δημιουργία συνθηκών για ασφαλή και αξιοπρεπή εργασία των μεταναστών.
    
7. Προστασία ευπαθών μεταναστευτικών «ομάδων».
    
8. Πρόληψη απώλειας ζωών που συνδέονται με τη μετανάστευση και συντονισμός ταυτοποίησης θυμάτων και απολεσθέντων προσώπων.
    
9. Πρόληψη της παράνομης διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων.   
    
10. Διοίκηση και διαχείριση των συνοριακών ορίων με ομοιόμορφο τρόπο.
     
11. Εύρεση μηχανισμών πρόβλεψης, παρακολούθησης και αναφοράς των μεταναστευτικών ροών.
     
12. Η προσφυγή στο μέτρο της κράτησης των μεταναστών ως έσχατο μέσο.
     
13. Ενίσχυση του ρόλου των προξενικών υπηρεσιών.
     
14. Διευκόλυνση πρόσβασης μεταναστών  σε στοιχειώδεις υπηρεσίες.
     
15. Ενδυνάμωση πρακτικών ενσωμάτωσης και κοινωνικής συνοχής.
     
16. Εξάλειψη διακρίσεων και προώθηση του δημόσιου διαλόγου γύρω από τη μετανάστευση.
     
17. Επένδυση στις ικανότητες, τα προσόντα και τις δεξιότητες των μεταναστευτικών πληθυσμών.
     
18. Δημιουργία ευκαιριών προσφοράς και συμβολής των μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες
     
19. Εύκολα, γρήγορα και φτηνά τραπεζικά εμβάσματα και μέτρα οικονομικής ενσωμάτωσης των μεταναστών.
     
20. Ασφαλή και ενδεδειγμένη επανεισδοχή και επιστροφή μεταναστών.
     
21. Μηχανισμοί για τη «φορητότητα» των νομίμων δικαιωμάτων και προνομίων των μεταναστών από χώρα σε χώρα.
     
22. Ενδυνάμωση της διεθνούς και διακρατικής συνεργασίας για την αντιμετώπιση των ζητημάτων της μετανάστευσης.

  Από την απαρίθμηση των στόχων του συμφώνου είναι άμεσα αντιληπτό ότι τα κράτη-μέλη που θα το υπογράψουν, αποδέχονται την καθιέρωση της αρχής της «ελεύθερης μετακίνησης και εγκατάστασης» οποιουδήποτε προσώπου, σε οποιαδήποτε -μεταξύ των μελών - χώρα που αυτό επιθυμεί, υποσχόμενα να προσαρμόσουν την εσωτερική έννομη τάξη τους προς αυτήν την κατεύθυνση. Καθιερώνεται, λοιπόν, με τον τρόπο αυτό η, σχεδόν πλήρης, κατάργηση οποιουδήποτε νομικού ή θεσμικού φραγμού ως προς τον αριθμό των μεταναστών, που μπορεί ή επιθυμεί να υποδεχθεί σε ορισμένη χρονική βάση έκαστο κράτος. 

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΗ: 
  Όπως  ήταν αναμενόμενο, το κείμενο του Συμφώνου από τη στιγμή της δημοσίευσής του προκάλεσε μια έντονη δημόσια συζήτηση και δέχθηκε σφοδρή κριτική ως προς τα μέτρα, τους σκοπούς και τη σκοπιμότητά του, με πλήθος κρατών να έχουν ήδη δηλώσει ότι αρνούνται κατηγορηματικά να προσχωρήσουν σε αυτό. Μέχρι στιγμής, 11 χώρες δια των νομίμων κρατικών αντιπροσώπων τους ( Ιταλία, Ελβετία, Βουλγαρία, Εσθονία, Ισραήλ, Αυστρία, Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Αυστραλία και ΗΠΑ) έχουν επισήμως λάβει αρνητική θέση, διατηρώντας επιφυλάξεις για τις συνέπειες των διατάξεών του στην οικονομία και τη δημόσια ασφάλεια, στο εσωτερικό των χωρών που εκπροσωπούν και δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να το υπογράψουν.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ: 
Ποιες, λοιπόν, είναι οι θετικές και αρνητικές πτυχές που επιφυλάσσει το εν λόγω Σύμφωνο για τα κράτη μέλη που θα το υπογράψουν;
  Οι συντάκτες του Συμφώνου ευαγγελίζονται μια νεοφανή  «ανοικτή» κοινωνία, με «ελαστικά» και «ρευστά» σύνορα, στους κόλπους της οποίας θα πραγματωθεί ευκολότερα το όραμα της πολυπολιτισμικότητας. Για την επίτευξη του «ιερού» αυτού στόχου η μετανάστευση, από νομικό μέχρι πρότινος «δικαίωμα», οφείλει, κατ’ αυτούς, να αναχθεί σε «θεμελιώδες» ανθρώπινο δικαίωμα,  ισάξιο του δικαιώματος στη ζωή, την ελευθερία, τη σκέψη, την έκφραση, την υγεία, την εκπαίδευση και την ισότητα ενώπιον του νόμου. Έτσι, το άτομο θα μπορεί πλέον να επιλέγει κατά το δοκούν και χωρίς διαδικαστικά εμπόδια τη νέα του «πατρίδα», απολαμβάνοντας αυτομάτως όλων των δικαιωμάτων που έχουν και οι εγχώριοι κάτοικοί του (πρόσβαση στην εργασία, τη μόρφωση, τη δημιουργία οικογένειας και τη συμμετοχή στα κοινά του τόπου ).
   Οφείλουμε, ωστόσο, να κοιτάξουμε και πέρα από τις, εκ πρώτης όψεως, ελκυστικές θεωρητικές εξαγγελίες των συντακτών του Συμφώνου, αναλογιζόμενοι εάν οι ιδεατοί στόχοι του συμφώνου είναι στην πραγματικότητα εφικτοί ή αν, αντιθέτως, ανοίγουν τον «ασκό του Αιόλου» για τις κοινωνίες της Δύσης.  Ιδίως δε να αναλογιστούμε τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η «ελεύθερη» μετανάστευση σε χώρες με ευαίσθητη γεωπολιτική θέση όπως η Ελλάδα.
  Δε θα είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι το νέο Σύμφωνο με σημαία το «δικαιωματισμό» οδηγεί αυτόματα στην ΚΑΤΑΛΥΣΗ της παραδοσιακής έννοιας του έθνους-κράτους, όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, καθώς και όλων των κριτηρίων που το συγκροτούν (πολιτισμός, παράδοση, ήθη και έθιμα, γλώσσα, θρησκεία, φυλετική καταγωγή, ιστορική πορεία, γεωγραφική τοποθεσία). Οι «λαοί» του πλανήτη παύουν να προσδιορίζονται βάσει των κριτηρίων αυτών και μετατρέπονται σε ουδέτερες κινούμενες μάζες, που καλούνται να τροφοδοτήσουν τις ανάγκες του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου οικονομικού συστήματος.
  Λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη τα πραγματικά δεδομένα, που επικρατούν στις χώρες του πλανήτη, ακόμη και ο μέσος κοινός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι η πρώτη άμεση πρακτική συνέπεια του Συμφώνου θα είναι ο συνειδητός και βίαιος εποικισμός των  κρατών της Δύσης, τα οποία, σε σύγκριση με τις χώρες του τρίτου κόσμου διαθέτουν  ένα -στοιχειώδες έστω- επίπεδο «ευημερίας» των λαών τους και, για το λόγο αυτό, αποτελούν τον κυρίαρχο, αν όχι αποκλειστικό, πόλο έλξης για τα άτομα, που επιθυμούν να μεταναστεύσουν. Το δόγμα, επομένως, των «ανοικτών συνόρων» δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει αλά καρτ «εις βάρος» των χωρών υποδοχής της Ευρώπης και Αμερικής, καθώς σπάνια και μεμονωμένα παρατηρούνται αντίστροφες μεταναστευτικές ροές (από την Ευρώπη προς τη Μέση Ανατολή και την Αφρική). Το πραγματικό αυτό δεδομένο επιφέρει τις εξής σοβαρές συνέπειες:
  Η εισροή ανεξέλεγκτου αριθμού οικονομικών και άλλων κατηγοριών  μεταναστών σε χώρες της Δύσης που σε μεγάλο ποσοστό δηλώνουν ανέτοιμες γι αυτό,  δημιουργεί εύφορο πεδίο για την αύξηση της ανειδίκευτης εργασίας υπό συνθήκες εργασιακής εκμετάλλευσης των μεταναστών, για την παράνομη και ανασφάλιστη εργασία, για την εκμετάλλευση ασυνόδευτων ανηλίκων μεταναστών, για την αύξηση της εγκληματικότητας λόγω της οικονομικής και πολιτισμικής ψαλίδας στο εσωτερικό των κοινωνιών, για τη δημιουργία γκέτο, για το εμπόριο λευκής σάρκας και οργάνων και για τις  παράνομες υιοθεσίες.
  Κατά δεύτερο, οι συνθήκες διαβίωσης των γηγενών πληθυσμών επηρεάζονται άμεσα και με ποικίλους τρόπους από την επιταγή της συνύπαρξης τους με νέες ετερογενείς πολιτισμικά  πληθυσμιακές ομάδες. Ενδεικτικά, μπορεί να αναφερθεί ο άνισος διαμοιρασμός των κρατικών παροχών (επιδόματα, εκπαίδευση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) σε πληθυσμιακές ομάδες που δεν επωμίζονται ανάλογο κόστος συμμετοχής στις κρατικές δαπάνες.  Ομοίως, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί για τις συνέπειες εκχώρησης στους μετανάστες του δικαιώματος της ψήφου σε χωριά, κωμοπόλεις, πόλεις και περιφέρειες όπου ο πληθυσμός των μεταναστευτικών πληθυσμών θα υπερτερεί εν δυνάμει ή πραγματικά, ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί η  πιθανότητα της έμμεσης επιβολής εθίμων παραδόσεων και συνηθειών της μεταναστευτικής «πλειοψηφίας» εις βάρος του γηγενούς πληθυσμού (πχ ώρες κυκλοφορίας, τρόπος ένδυσης, ψυχαγωγίας, διατροφή-κάπνισμα).
   Όλες αυτές οι μεταβολές που αναμένονται να συμβούν στις τοπικές κοινωνίες χωρίς την προηγούμενη συναίνεση των πολιτών που τις απαρτίζουν, είναι απολύτως εύλογο και αναμενόμενο να  επιφέρουν την ενίσχυση της  μισαλλοδοξίας, την άνοδο του ριζοσπαστισμού, φονταμενταλισμού και εθνικισμού καθώς και τη διασπορά διχασμού μεταξύ του «εγχώριου» πληθυσμού πίσω από το ψευτοδίλημμα «υπέρ ή κατά» της μετανάστευσης. Διαφαίνεται, λοιπόν, ότι οι στόχοι του Συμφώνου όχι μόνο δεν εξυπηρετούνται αλλά, αντιθέτως, γιγαντώνονται τα φαινόμενα της κοινωνικής παθογένειας που ήδη παρατηρούνται σε πόλεις και περιφέρειες της Ευρώπης με θύματα τόσο τους γηγενείς όσο και τους αλλοδαπούς μετανάστες.

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ:
   Η θεωρία των «ανοικτών συνόρων»  δεν  μπορεί να επιφυλάσσει  τα ίδια αποτελέσματα για όλες τις «υποψήφιες» χώρες υποδοχής. Η ιδιαίτερη γεωπολιτική θέση της χώρας μας, σε συνδυασμό με την ισοπεδωμένη οικονομία και την, υπό εξέλιξη, δημογραφική της κατάρρευση αποτελούν παράγοντες που μπορούν να καταστήσουν το δόγμα των ανοικτών συνόρων μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ιστορικής επιβίωσης του ελληνικού στοιχείου, αλλοιώνοντας εθνολογικά τη σύνθεση του πληθυσμού. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, εάν η αναλογία μειωμένων γεννήσεων- αυξημένων θανάτων συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό, τότε υπολογίζεται ότι μέχρι το 2016 ο μισός ελλαδικός πληθυσμός θα είναι αλλοδαπής προέλευσης και στη συντριπτική πλειοψηφία του μουσουλμανικός. Οι μεταναστευτικές ροές, όπως μέχρι σήμερα αποδεικνύεται, είναι εξαιρετικά πιθανό να χειραγωγηθούν από το γειτονικό κράτος της Τουρκίας βάσει της στρατηγικής του «δόγματος ισχύος», που τα τελευταία χρόνια ασκεί απροκάλυπτα εις βάρος Ελλάδας και Κύπρου. Αν λάβουμε υπόψη το παράδειγμα της Θράκης, η εγκατάσταση μουσουλμανικού στοιχείου σε παραμεθόριες περιοχές αλλά και στην ενδοχώρα θα γιγαντώσει ραγδαία τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας, η οποία θα βρει έδαφος να διεκδικεί όλο και περισσότερα, προφασιζόμενη την κηδεμονία της στους εποικισθέντες μουσουλμάνους, τους οποίους θα προσεταιριστεί ως «δικά της παιδιά» βάσει του ολοένα εντεινόμενου νέο-Οθωμανισμού.

Τελική αξιολόγηση:
  Η πολλά υποσχόμενη και θεοποιημένη «πολυπολιτισμικότητα» έχει ήδη αρχίσει να αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο, με όξυνση ακραίων κοινωνικών φαινομένων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Οι οραματιστές της στην πραγματικότητα επιδιώκουν την «πολτοποίηση» των εθνών και των διαφορετικών πολιτισμών κάτω από την μπουλντόζα του φιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου οικονομικού δόγματος, καλώντας τους λαούς της ανθρωπότητας να συνυπάρξουν, χωρίς να το έχουν προηγουμένως  οι ίδιοι επιλέξει, ως ετερόκλητο κράμα μονάδων, που αποτάσσονται της εθνικής και πολιτισμικής τους ταυτότητας και των  δεσμών με τα πατρώα εδάφη τους και τους τόπους καταγωγής τους.
  Η περιβόητη επομένως, πολυπολιτισμικότητα αποτελεί τον πρόδρομο της  επερχόμενης «μονοπολιτισμικότητας», αφού ο «παράδεισος» της κοινωνίας χωρίς σύνορα που ευαγγελίζονται οι ηγέτες του ΟΗΕ θα αποτελέσει τη βάση για την επιβολή μιας νέας «δικτατορίας» που θα κυβερνά με όρους «παγκοσμιότητας», θυσιάζοντας τη διαφορετικότητα της προέλευσης και κουλτούρας των ανθρώπων ανά τον κόσμο στο βωμό των οικονομικών, γεωπολιτικών και εκλογικών συμφερόντων της άρχουσας παγκόσμιας «ελίτ».
  Η μετανάστευση των ανθρώπων που πραγματικά έχουν ανάγκη να μετακινηθούν  θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με πρέποντα σεβασμό και έλεγχο. Από την άλλη μεριά, θα πρέπει να αποφευχθούν τα αρνητικά που θα προκύψουν από μια ασύδοτη και μη ελεγχόμενη μετανάστευση. Η πολυδιάστατη βλάβη που θα επιφέρει το Παγκόσμιο Σύμφωνο για την Ασφαλή, Ομαλή και Τακτική Μετανάστευση στις χώρες που θα το επικυρώσουν επιβάλλει να μην προχωρήσουμε στην υπογραφή του.

Πηγές:
Global Compact for Migration (2018), Global Compact for Safe, Orderly and Regular Migration

Η Καθημερινή (22/11/2018), ΗΠΑ: Το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τη μετανάστευση καταργεί κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών
http://www.kathimerini.gr/999029/article/epikairothta/kosmos/hpa-to-pagkosmio-symfwno-gia-th-metanasteysh-katargei-kyriarxika-dikaiwmata-twn-xwrwn?fbclid=IwAR1fnM1hOJ7wuVx79nq0rJUTLtaWZHvsvZ21LLYtp2POnIRxKIB8cLU-sBM
DW (06.11.2018), Διαφωνίες για το Σύμφωνο Μετανάστευσης των ΗΕ, https://www.dw.com/el/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B7%CE%B5/a-46168617?fbclid=IwAR29hLdUpILTnOrUgBpBAhz-vwoFW64mc8Lx1RlBWq8IdgSqkNa12zxsMgI

Η «Συμφωνία των Πρεσπών», Μέρος Β.

Γιώργος Ρωμανός*

Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Η «Συμφωνία των Πρεσπών», ως τμήμα σχεδίου διαμελισμού της Ελλάδος

Β΄ Μέρος: Τα στοιχεία της διεθνούς απάτης και τα ντοκουμέντα για την ακύρωσή της

Α. Τα στοιχεία της διεθνούς απάτης

Με βάση τη «Σύμβαση της Βιέννης» και τη διεθνή νομολογία, η «Συμφωνία των Πρεσπών» είναι μια διεθνής απάτη-έγκλημα εναντίον της Ελλάδος. Και, γι’ αυτή την παγκόσμιας διάστασης απάτη με την οποία κλέβεται το όνομα, η γλώσσα, η εθνότητακαι η ιστορία της μοναδικής Μακεδονίας των Ελλήνων, είχε τοποθετηθεί υπέρ της Ελλάδος και ο τέως πρόεδρος των ΗΠΑ, κ. Κλίντον. Ο οποίος, κατά τη διάρκεια της θητείας του, είχε πει: «ε, το ξέρει όλος ο κόσμος, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας…» Ο ίδιος, στις 2 Οκτωβρίου 1992, έκανε επίσημη γραπτή δήλωση στην οποία έγραφε: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Και πιο κάτω: «Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος […] χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας (εννοεί την δήλωση Edward Stettinius, 26, Δεκεμβρίου, 1944) «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας, ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης». Και κατέληγε λέγοντας: «Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ’ αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, (1975) να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία.

Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδος.»

Να λοιπόν που δεν μιλάμε μόνο εμείς, για: «επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» που «θα μπορούσαν να αποτελέσουν και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης», σε περίπτωση που τα Σκόπια ονομαστούν «Μακεδονία». Ωστόσο, οι σύγχρονες πολιτικές και στρατοβιομηχανικές ελίτ των ΗΠΑ, διαψεύδοντας την πολιτική συνέχεια του ίδιου του κράτους τους, λένε σήμερα τα εντελώς αντίθετα, από τους Κλίντον και Στετίνιους. Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν, ότι ειδικά η Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της παγκόσμια μοναδικής Μακεδονίας των Ελλήνων δεν ξαναγράφεται με ψεύδη. Και αυτό εκθέτει την ηγέτιδα δύναμη του πλανήτη, πράγμα που σημαίνει πολλά.

Υποστηρίζοντας, αυτές οι ελίτ, τη «Συμφωνία των Πρεσπών» έρχονται σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, σε ποσοστό που ξεπερνά το 75%, το οποίο την θεωρεί προδοτική. Και επειδή για τους Έλληνες δεν θα υπάρξει ποτέ συμβιβασμός σε αυτό το θέμα υπάρχει μόνο μία λύση: οι ΗΠΑ να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με το αληθινό εθνοτικό όνομα των Σλαβοαλβανών κατοίκων τους. Δηλαδή, ως «Σλαβοαλβανική Δημοκρατία», ή όπως αλλιώς θέλουν χωρίς τη λέξη «Μακεδονία» και τα παράγωγά της.

Για ιστορική απάτη μιλούν και οι 371 διεθνούς φήμης καθηγητές πανεπιστημίων οι οποίοι, στις 18 Μαΐου 2009, έστειλαν επιστολή, στον πρώην πρόεδρο Ομπάμα, μόνο που εκείνος έμμεινε παγερά αδιάφορος. Και αναφέρουν, μεταξύ άλλων το εξής, επί λέξει: «Πιστεύουμε ότι αυτή η ανοησία έχει ξεπεράσει κάθε όριο και ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν καμιά δουλειά να υποστηρίζουν την παραποίηση της ιστορίας.»

Διεθνή απάτη αποτελεί και το ΑΡΘΡΟ 7,1, της «Συνθήκης», που λέει ότι: «ηεκατέρωθεν αντίληψη ως προς τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά.» Ναι, «διαφορετικό»! Όμως έτσι ανατρέπεται για πρώτη φορά παγκόσμια η σημασία των λέξεων. Π.χ. η λέξη (σημαινόμενο) «δέντρο», φανερώνει ένα συγκεκριμένο (σημαίνον), κάτι με ρίζα, κορμό, κλαριά, φύλλα. Δεν μπορεί να λες δέντρο κι ο ένας να καταλαβαίνει αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε κι ο άλλος να εννοεί λαχανικό. Έτσι, όταν λέμε «Μακεδονία» αυτό σημαίνει κάτι το απολύτως συγκεκριμένο και καθορισμένο, ιστορικά, πολιτισμικά, γλωσσικά, εθνοτικά. Αλλά, η «Συμφωνία των Πρεσπών» μάς λέει ότι θα υπάρχουν στο μέλλον δύο σημασίες για την ίδια ακριβώς λέξη. Μία για την δήθεν «Μακεδονία» των Σκοπιανών και άλλη σημασία για την μοναδική Μακεδονία των Ελλήνων. Σημειώνω πως αυτή η απάτη της διπλής σημασίας παραβιάζει το ΑΡΘΡΟ 31 της «Σύμβασης της Βιέννης».

Κορυφαία απάτη αποτελούν και τα όσα ακούγονται, περί του ότι δήθεν η «Συνθήκη του Βουκουρεστίου», 1913, αναφέρει «3 Μακεδονίες», και με τα φανταστικά ποσοστά: «Μακεδονία του Αιγαίου» (51%), σερβική Μακεδονία του Βαρδάρη (39%), και Βουλγαρική Μακεδονία του Πιρίν (10%). Αλλά, η «Συνθήκη του Βουκουρεστίου» πουθενά δεν αναφέρει αυτά τα ψεύδη. Έτσι, προκαλώ ξανά δημόσια όσους είναι στρατευμένοι σε ανθελληνικά συμφέροντα να προσκομίσουν έστω και μία έγγραφη συμφωνία της Ελλάδος, διμερή ή διεθνή, η οποία να αναφέρει αυτά τα απολύτως επινοημένα και πλαστά ποσοστά των δήθεν «3 Μακεδονιών». Τους καλώ και τώρα να προσκομίσουν έστω και ένα επίσημο χαρτί με την υπογραφή της Ελλάδος, ένα…, ειδάλλως να σωπάσουν για πάντα.

Β. 3 μοναδικά και αδιαμφισβήτητα ντοκουμέντα:1. Ο τουρκικός χάρτης, 1993, των δήθεν «3 Μακεδονιών»

Αυτός είναι πλαστογραφημένος χάρτης των Τούρκων, του 1993, με τις «3 Μακεδονίες», όπως τον δημοσίευσε η Σκοπιανή εφημερίδα Βέτσερ, με την ως άνω σχετική λεζάντα. Ο χάρτης βρίσκεται στο βιβλίο «Η Μακεδονία δεν είναι ελληνική», σ. 81, των Τούρκων στρατηγών Κουρμάι Μπασκανλίγκι (βοηθός Αρχηγός του Επιτελείου της Τουρκίας) και του στρατηγού Οζνάλ Ερντογάν, το οποίο τυπώθηκε στην Άγκυρα, το 1993. Κάθε σχόλιο περιττεύει.

2. Σύγχρονος (2018) χάρτης Σκοπίων επάνω σε βενετσιάνικο χάρτη του 1237 μ. Χ.και τι αποδεικνύει

Ο λευκός χάρτης, (2018), του κράτους των Σκοπίων επάνω σε Βενετσιάνικο χάρτη του 1237 μ.Χ. Ξύνοντας ηλεκτρονικά τον σκοπιανό χάρτη στον νότο αποκαλύπτεται στα λατινικά η αρχαία Πελαγονία. Από αριστερά προς τα δεξιά: οι Πρέσπες, το Μοναστήρι (όπου και η σύγχρονη μητρόπολη Πελαγονίας), το Γευγελή και η λίμνη Δοϊράνης. Σήμερα από την αρχαία Πελαγονία ανήκουν στο κράτος των Σκοπίων οι περιοχές γύρω από τις πόλεις: Μοναστήρι (Μπίτολα), Πρίλαπος (Πρίλεπ), Γευγελή (Γκευγκελίγια), και στην Ελλάδα μια ευρεία περιοχή γύρω από τη Φλώρινα.

Άρα το 1237 μ.Χ. 600 χρόνια αφότου ήρθαν (τον 6ο-7ο αι.μ. Χ.) οι Σλάβοι στην περιοχή ζούσαν και ζουν σήμερα, από νότο προς βορρά, στα εδάφη: Πελαγονίας, Παιονίας, Δαρδανίας, όπου και η πρωτεύουσά τους Σκόπια. Δηλαδή, ΠΑΝΤΟΤΕ μεταξύ του κράτους των Σκοπίων και της Μακεδονίας μεσολαβούσε η Πελαγονία, χώρα που κατοικούνταν από Ηπειρωτικό φύλο και κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Β΄. Έτσι τα εδάφη των Σκοπιανών ΠΟΤΕ δεν έφταναν μέχρι τα εδάφη της Μακεδονίας.

(Σύνθεση-επεξεργασία χαρτών: Γιώργος Ρωμανός).

3. Το μοναδικό «ποτήρι» του Ακέσανδρου, 730 π.Χ., και τι αποδεικνύει

Το «ποτήρι» του Ακέσανδρου, 730 π.Χ., αρχαία Μεθώνη, Πιερίας, δηλαδή από την καρδιά της αρχαίας Μακεδονίας, βρέθηκε μαζί με ακόμη 190 ενεπίγραφα «ποτήρια» από τον έφορο αρχαιοτήτων κ. Μάνθο Μπέσιο και τους συνεργάτες του. Το «ποτήρι» γράφει στα Ελληνικά: «…Ακεσάνδρου εμί ποτέριον […] όμμ- ή χρεμ]άτον στερήσ[ετ]αι». Δηλαδή: «είμαι το ποτήρι του Ακεσάνδρου κι (όποιος με πάρει) θα χάσει τα μάτια του (ή τα χρήματά του). Η φράση είναι γραμμένη σε ιαμβικό ρυθμό της ελληνικής γλώσσας. Μετά από αυτή την ανακάλυψη, τα ευρήματα γραφής, στη γη της Μακεδονίας χρονολογούνται από το 730 π.Χ., δηλαδή, 80 ολόκληρα χρόνια πριν από τον αθηναϊκό αποικισμό της Μακεδονίας. Κι αυτό σημαίνει ότι στη Μακεδονία του 730 π. Χ. μιλούσαν και έγραφαν ελληνικάπολλά χρόνια πριν καν έρθουν οι Αθηναίοι. Έτσι αποδεικνύεται ότι ΠΟΤΕ δεν υπήρξε «Μακεδονική» γλώσσα, ώστε να χτιστεί επάνω της η δήθεν «Σλαβομακεδονική» γλώσσα και οι πλαστοί «Σλαβομακεδόνες».

Γ. Οι Σκοπιανοί ανατρέπουν όσα υπέγραψαν στη «Συμφωνία των Πρεσπών»

Η «Συμφωνία των Πρεσπών» στο Προοίμιό της προβλέπει τα εξής για τα δύο Μέρη: «να θέσουν μόνιμα τέλος σε οιεσδήποτε εχθρικές συμπεριφορές […] και να απέχουν από κάθε είδους αλυτρωτισμό και αναθεωρητισμό.» Ενώ, τα ίδια προβλέπονται και στο ΑΡΘΡΟ 18, της «Συνθήκης της Βιέννης» την οποίο έχει κυρώσει η χώρα μας: (Ν.Δ. 402/1974 «Περί κυρώσεως της από 23 Μαΐου 1969 Συμβάσεως της Βιέννηςπερί του Δικαίου των Συνθηκών και του προσηρτημένου αυτή παραρτήματος, ΦΕΚ Α΄ 141).

Ωστόσο, ο κ. Ζάεφ ακύρωσε στην πράξη την «Συμφωνία των Πρεσπών» από την πρώτη κιόλας μέρα, με τις διακηρύξεις του περί «Μακεδονίας», σκέτη, χωρίς καν το «Βόρεια», περί των ανυπόστατων «Μακεδόνων» του, την δήθεν, «μακεδονικήγλώσσα», τον «μακεδονικό στρατό», κ.λπ. Στις 20/9/2018, μάλιστα, διακήρυξε ότι: «η βόρεια Ελλάδα είναι Ελλάδα, η δυτική Βουλγαρία είναι Βουλγαρία. Δεν υπάρχει άλλη Μακεδονία πέρα από τη δική μας. Αυτή είναι η μόνη Μακεδονία και δεν υπάρχει άλλη στον κόσμο.»

Πρόσφατα, και ΜΕΤΑ την υπογραφή της «Συμφωνίας» οι Σκοπιανοί, αρνήθηκαν να αλλάξουν στο Σύνταγμά τους το ΑΡΘΡΟ 36, το οποίο θέτει ξεκάθαρα θέμα «Μακεδονικού αλυτρωτισμού», δηλαδή ψευδο-αλυτρωτισμού για την Ελλάδα. Κι αυτό αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση της «Συμφωνίας», πριν καν αυτή κυρωθεί, όπως και λόγο ακύρωσής της.

Έτσι, τα πράγματα είναι ωμά: «Μακεδονισμός» χωρίς Μέγα Αλέξανδρο για τους Σκοπιανούς δε υπάρχει. Γιατί, αν αφαιρέσουν από το παραμύθι τους τον μέγιστο Έλληνα βασιλιά, θα είναι σαν να παραδέχονται τη Βουλγαροσλαβική εθνοτική ταυτότητα και γλώσσα τους. Και αυτός είναι ο λόγος που η Βουλγαρία σήμερα, αν και αναγνώρισε τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», δεν αναγνωρίζει μακεδονικό έθνος ή γλώσσα. Ούτε καν η Βουλγαρία!

Δ. Δέκα προτάσεις και λύση: η καταγγελία της «Συμφωνίας των Πρεσπών»

Πριν αναφέρω απολύτως συγκεκριμένες προτάσεις επίλυσης του όλου ζητήματος θέλω να υπενθυμίσω, ότι στο ΑΡΘΡΟ 19 της «Συμφωνίας των Πρεσπών», και στο 19,2, γράφεται, πως, όταν υπάρξει διαφωνία μεταξύ των Μερών αυτά μπορούν να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο. Άρα, εδώ διαψεύδονται όλοι οι εθνομηδενιστές που με τις πράξεις τους μας οδήγησαν σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, και μας λένε, ότι όλα τελείωσαν μόνο με την υπογραφή του ελληνώνυμου Υπουργού των Εξωτερικών μας. Ο οποίος ως γνωστόν μετά την δημόσια και ολοκληρωτική διαφωνία των ΑΝΕΛ δεν υπέγραψε με κυβερνητική εντολή, ενώ η μήνυση εναντίον του για εσχάτη προδοσία έχει διαβιβαστεί από 2 εισαγγελείς στη Βουλή.

Κι όμως βάσει της «Σύμβασης της Βιέννης», κατά κανόνα λήγουν με καταγγελία μόνο οι διμερείς συνθήκες. Η καταγγελία αποτελεί πάντοτε μονομερή πράξη, για μια χώρα, οποτεδήποτε αυτή κρίνει. Το τονίζω: μονομερής πράξη και όποτε στο μέλλον κρίνει μία χώρα. Άρα, και μετά την κύρωση μιας διμερούς συνθήκης μπορούν να αλλάξουν τα πάντα, ακόμη και το όνομα ενός κράτους αλλάζει αρκεί αυτό να καταγγελθεί.

Θα δώσω μόνο δύο από αρκετά διεθνή παραδείγματα καταγγελίας, τα οποία αποτελούν νομικό προηγούμενο: α. Η περίπτωση της Αυστρίας, η οποία μετά τη διάλυση της Αυστρο-ουγγρικής Αυτοκρατορίας (Δυαδική Μοναρχία) το 1918 ανακήρυξε την ανεξαρτησία της ως «Δημοκρατία της Γερμανικής Αυστρίας». Ωστόσο, μετά από απαίτηση των Δυνάμεων της ΑΝΤΑΝΤ, άλλαξε το όνομα αυτό με τροποποίηση του Συντάγματός της σε «Δημοκρατία της Αυστρίας».

β. Η Αυστρία υποχρέωσε τη Σλοβενία να αποσύρει χαρτονόμισμα, που απεικόνιζε το θρόνο της Καρινθίας, περιοχή της Αυστρίας με σλοβενική μειονότητα. Και εδώ ανοίγει ο δρόμος για καταγγελία των κλεμμένων ελληνικών συμβόλων, κατεδάφιση αγαλμάτων, αλλαγή ονομάτων, κ.λπ.

Θεμελιώδης προϋπόθεση για ακύρωση της «Συμφωνίας των Πρεσπών» –και ταυτόχρονα σχέδιο δουλείας για την Ελλάδα– είναι να συνεχιστεί η λαϊκή επανάσταση συνειδήσεων, όπως ήδη εκφράστηκε στα τεράστια συλλαλητήρια. Να αποδοκιμάζει διαρκώς ο λαός τις πολιτικές και τα πρόσωπα που μας οδηγούν στον όλεθρο, πιέζοντας ασφυκτικά κυβερνώντες και κόμματα τα οποία έχουν δηλώσει, ότι θα υπερψηφίσουν την προδοτική «Συμφωνία».

Εάν και εφόσον κυρωθεί η «Συμφωνία των Πρεσπών» ακόμη και τότε, όπως προανέφερα, μπορεί να καταγγελθεί από πολιτικούς και πολίτες που έχουν εθνική και πατριωτική συνείδηση. Σε αυτό το πεδίο θα απαιτηθούν αγώνες νομικοί-δικαστικοί, τόσο στην Ελλάδα όσο και Διεθνώς. Και αυτό πρέπει να γίνει από καλά συγκροτημένες ομάδες νομικών και με οργανωμένες συμμαχίες. Ήδη έπρεπε να είχαν ξεσηκωθεί οι περιφέρειες της Μακεδονίας μας, οι δικηγορικοί σύλλογοι, όλης της χώρας, και τα εμπορικά επιμελητήρια. Όλοι πρέπει να πάρουν θέση τώρα! Αύριο θα είναι πολύ αργά, και η καταστροφή για την Ελλάδα θα είναι μεγαλύτερη από εκείνη του 1922. Θα είναι ολοκληρωτική.

Η υπόθεση εκκρεμή για εκδίκαση, στις 7 Δεκεμβρίου, στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατόπιν προσφυγής των Παμμακεδονικών οργανώσεων που πρωτοστατούν στον αγώνα. Έχω ξαναπεί, ότι στις 7 Δεκεμβρίου, η νομοθεσία επιτρέπει, παράλληλες προσφυγές και άλλων φορέων ή και ιδιωτών των οποίων θίγονται τα νόμιμα δικαιώματα: εθνικά, πολιτιστικά, εμπορικά. Θυμίζω πολύ συνοπτικά, ότι η «Συμφωνία» παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος, ειδικά της λαϊκής κυριαρχίας, και άλλα βασικά άρθρα. Δεν λαμβάνει καν υπόψη της την απόφαση του Αρείου Πάγου, του 2009, η οποία έκρινε ως ανύπαρκτη τη «μακεδονική» γλώσσα και ανύπαρκτο το “Μακεδονικό” έθνος. Ήδη προανέφερα, ότι συγκρούεται με αναγκαστικούς κανόνες του Γενικού Διεθνούς Δικαίου, και παραβιάζει τη «Συνθήκη της Βιέννης» σε πολλά σημεία. Εκτός από την διάπραξη διεθνούς απάτης, λόγω χρήσης πλαστών στοιχείων, η «Συμφωνία» δεν περιλαμβάνει: όρους λύσης, αποχώρησης, καθώς και καθορισμένο όργανο καταγγελίας, ως θεματοφύλακα, και πολλά άλλα, που επιβάλλει η διεθνής νομολογία.

Συγκεκριμένα, στον διεθνή χώρο, η Ελλάδα με μία πατριωτική κυβέρνηση ή όπου επιτρέπεται και μέσω ατομικών καταγγελιών μπορεί να προσφύγει για τους εξής δέκαλόγους, σε αντίστοιχα διεθνή δικαστήρια και οργανισμούς τα οποία αναφέρω συνοπτικά:

1. Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για μη εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, λόγω της κλοπής και καταπάτησης των πολιτιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων κατοίκων της μοναδικής ελληνικής Μακεδονίας. Το δικαστήριο παρέχει τη δυνατότητα ακόμη και ατομικής προσφυγής.

2. Στο (άλλων αρμοδιοτήτων) Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης γιατί παραβιάζονται οι αξίες και οι αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σημειώνω, ότι δεν έχει εκδοθεί ακόμη κάποια νεώτερη απόφαση της ΕΕ και άρα ισχύει η προηγούμενή της, στις 16/9/1991, όπου με τρεις όρους, απορρίπτεται η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» για τα Σκόπια.

3. Στοιχεία για προσφυγή υπάρχουν και στη γραπτή δήλωση τού τέως προέδρου των ΗΠΑ, κ. Κλίντον που, στις 2 Οκτωβρίου 1992, ζητούσε συμμόρφωση του κράτους των Σκοπίων στην Τελική Πράξη του Ελσίνκι, (1975), και ειδικά ως προς την ΑΡΧΗ VII.

4. Η «Συμφωνία των Πρεσπών» αντιτίθεται στις διεθνείς συμβάσεις προστασίας πολιτιστικής κληρονομιάς: Σύμβαση της Χάγης του 1954, (Ν.360/1976, Ν.1126/1981, Ν.3028/2002). Άρα μπορεί να προσβληθεί στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (International Court of Justice), της Χάγης.

5. Με τη «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζεται η Σύμβαση της UNESCO η οποία έχει κυρωθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο (Ν.3521/2006), γιατί προκαλείται σύγχυση στην πολιτιστική ταυτότητα των λαών και εθνών. Η Ελλάδα οφείλει να προσφύγει στον ΟΗΕ με δεδομένη και την παράμετρο, ότι στο Συμβούλιο Ασφαλείας έχουν ειδικά δικαιώματα τα μόνιμα μέλη του: Ρωσία και Κίνα, τα οποία δεν συμφωνούν με την επέκταση του ΝΑΤΟ. Και βάσει του ψηφίσματος 845, 3, του Συμβουλίου Ασφαλείας, έχουν δικαίωμα βέτο. Αυτό ήδη εξαγγέλθηκε από το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, προ ημερών.

6. Σημαντικό ζήτημα ακυρότητας, το όποιο ήδη ανέφερα και στο Α΄ Μέρος αυτού του κειμένου, είναι και το ότι κ. Μάθιου Νίμιτς, είχε πάρει από τον ΟΗΕ εντολή ΜΟΝΟ για τη διευθέτηση του «Ονόματος» των Σκοπίων και όχι για μια «Συμφωνία»«στρατηγικής και εταιρικής σχέση» με σκοπό την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Κι όμως ξευτελίζοντας κάθε διεθνή νομιμότητα επικύρωσε την «Συμφωνία των Πρεσπών» αναγραφόμενος μάλιστα σε αυτήν ως «Μάρτυρας». Το ότι ο κ. Μάθιου Νίμιτς παρανόμησε βαρύτατα και υπερέβη τις αρμοδιότητές του σε βαθμό υπέρτατης κατάχρησης αποδεικνύεται από τα εξής 2 έγγραφα τα οποία βρίσκονται καταχωρημένα στα σχετικά αρχεία του ΟΗΕ με τους κωδικούς:

6.1. UN doc. S/RES/817, (1993), Preambulatory Clause (3), και

6.2. στην απολύτως σχετική επιστολή του τότε γ.γ. του ΟΗΕ Μπούτρος-Μπούτρος Γκάλι την οποία έστειλε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατά την συζήτηση του γνωστού Σχεδίου Βανς-Όουεν (1993), με κωδικό: UN Doc. S/RES/25855 (28 May1993), «Letter Dated 26 May 1993 from the Secretary General Addressed to the President of the Security Council,» paras 12-13.

Για την μεγίστη αυτή παρανομία του ο κ. Μάθιου Νίμιτς θα δώσει λόγο στοΣυμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όταν και όποτε φτάσει η «Συμφωνία των Πρεσπών» προς επικύρωση εκεί. Με δεδομένο ότι στο εν λόγω «Συμβούλιο» όλες… οι μεγάλες δυνάμεις έχουν δικαίωμα βέτο.

7. Η «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζει σχετικές πράξεις του Οργανισμού Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ),

8. Η Ελλάδα μπορεί να προσφύγει και επικαλούμενη την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (1950), της Ρώμης. Αφού με τη «Συμφωνία των Πρεσπών» καταπατούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων και θεμελιώδεις ελευθερίες τους.

9. Η «Συμφωνία των Πρεσπών» συγκρούεται με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση του Στρασβούργου περί Ιθαγένειας, (6 Νοεμβρίου 1997), σύμφωνα με την οποία τα συμβαλλόμενα κράτη κατά τη σύναψη συμβάσεων σε ζητήματα ιθαγένειας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα νόμιμα συμφέροντα των κρατών όσο και των ατόμων. Και,

10. Η «Συμφωνία» παραβιάζει δομικές διεθνείς συνθήκες που εγγυώνται την ύπαρξη του σημερινού ελληνικού κράτους, όπως: το Πρωτόκολλο Αθηνών, 1913, τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, 1913, και τη Συνθήκη της Λοζάννης, 1923. Δεν μπορεί ο διεθνής παράγων να απορρίπτει ως παράνομη την απαίτηση του κ. Ερντογάν για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάννης εναντίον της Ελλάδος και αυτό να επιτρέπεται στην πράξη για τα Σκόπια.

Κλείνοντας, υπενθυμίζω τι απέγινε με το Σχέδιο Ανάν, του 2004, στην Κύπρο, και με τις επαίσχυντες διεθνείς απειλές που δέχτηκε τότε το νησί. Κι όμως ο λαός υπό τον ηρωικό ηγέτη του, Τάσο Παπαδόπουλο, δεν υπέκυψε. Και δικαιώθηκε.

Σήμερα στην Ελλάδα στη θέση του ελλείποντος ηγέτη βρίσκεται ο ελληνικός λαός, με μία σπάνια εθνική ομοψυχία στο μέγιστο ζήτημα της Μακεδονίας. Κι ας έχει απέναντί του μία κυβέρνηση που κυβερνά τρέμοντας μπροστά παλλαϊκό αίτημα του λαού για δημοψήφισμα. Όμως, και μέρος της αντιπολίτευσης που είναι έτοιμη να καρφώσει με ψήφους-καρφιά των βουλευτών της το φέρετρο όπου θέλουν να βάλουν την ολοζώντανη μοναδική Μακεδονία των Ελλήνων.

Όμως δεν θα τους περάσει. Ο αγώνας θα συνεχιστεί με οποιεσδήποτε εξελίξεις, συνθήκες και για όσο χρόνο απαιτηθεί. Γιατί η Μακεδονία είναι Ελλάδα και μόνο, και χωρίς τη Μακεδονία αρχίζει η διάλυση της χώρας μας.

Έτσι, ισχύει ξανά, σήμερα περισσότερο από ποτέ, αυτό που είπε ο Ίωνας Δραγούμης: «αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία η Μακεδονία θα μας σώσει». Το καθήκον μας είναι αγώνας ασταμάτητος μέχρι την τελική δικαίωση.

*Τμήμα ομιλίας του Γ. Ρ. στη Θεσσαλονίκη, στις 15/10/18, στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης.

Η «Συμφωνία των Πρεσπών», Μέρος Α.

Γιώργος Ρωμανός

Γιατί η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών», 17/6/18, είναι απολύτως παράνομη και παραβιάζει το ελληνικό Σύνταγμα, τους νόμους του ελληνικού κράτους, και το Διεθνές Δίκαιο

Α΄ μέρος

Οι παραβιάσεις του ελληνικού Συντάγματος και των ελληνικών νόμων

Στις 7 Δεκεμβρίου 2018 θα συζητηθεί στην ολομέλεια του Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Επικρατείας η αίτηση των Παμμακεδονικών Ενώσεων περί: αναστολής της «Συμφωνίας των Πρεσπών», (17/6/18,) και των συμπροσβαλλόμενων πράξεων, των επιστολών του Υπουργού Εξωτερικών προς ΕΕ και ΝΑΤΟ. Θέλω εξαρχής να τονίσω ότι η 7/12/2018 είναι μια ημερομηνία ορόσημο για παράλληλη παράσταση και προσφυγή στο ΣτΕ οποιουδήποτε Μακεδονικού Δήμου-πόλεως, Μακεδονικού φορέα, συλλόγου ή και Μακεδόνα ως άτομο, που έχουν οποιοδήποτε! έννομο συμφέρον, )εθνικό ή και απλό εμπορικό) να προσφύγουν στο ΣτΕ παράλληλα με την προσφυγή των Παμμακεδονικών οργανώσεων κατά της δουλόφρονος και προδοτικής «Συμφωνίας των Πρεσπών». Αυτό αποτελεί μια δεύτερη ευκαιρία για κάθε Μακεδόνα πατριώτη ο οποίος με την κατάλληλη νομική και συνταγματολγική υποστήριξη μπορεί να ζητήσει την δικαίωσή του στο δικαστήριο του ΣτΕ.

Όσα θα παραθέσω είναι μόνο ένα ταπεινό ερέθισμα για τους νομικούς και συνταγματολόγους Έλληνες πατριώτες. Ως μη νομικός εύχομαι να οικοδομήσουν και να αξιοποιήσουν τις ιδέες μου, οι οποίες κατατίθενται με βαθύτατο αίσθημα αγωνιάς για την επαπειλούμενη καταστροφή της ιδιαίτερης πατρίδος μου της Μακεδονίας, της γενέτειράς μου, διαίωνια ελληνικής Θεσσαλονίκης, αλλά και της απειλούμενης,κυρίως από εσωτερικούς εχθρούς, πατρίδος μου, της Ελλάδος.

Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών», 17/6/18, είναι παράτυπη, παράνομη καιδόλια και αποτελεί το επιστέγασμα μιας νομικής απάτης με συμμετοχή διεθνών παραγόντων. Αυτή την στιγμή δεν ισχύει, διότι, όπως η ίδια προβλέπει δεν έχει ακόμη καταστεί ενεργός ούτε κυρωθεί. Είναι δε εντόνως αμφίβολο αν ποτέ κυρωθεί στον ΟΗΕ, ώστε να αποκτήσει διεθνή ισχύ και εφαρμογή για λόγους οι οποίοι ξεπερνούν το παρόν κείμενο.

Η εν λόγω «Συμφωνία» παραβιάζει τη Διεθνή νομολογία και τη Σύμβαση της Βιέννης, και είναι αποτέλεσμα παράνομων διεθνών πιέσεων και εκβιασμών προς την Ελλάδα. Έτσι, είναι ουσία άκυρη. Ειδικότερα, στο εσωτερικό της χώρας μας, είναι αποτέλεσμα μιας λυσσώδους πολιτικής βυσσοδομίας βασιζόμενης σε νομικίστικα επιχειρήματα τα οποία παίζουν με τη νομιμοφανή τυπολογία των νόμων και του Συντάγματος, αλλά αγνοούν την ουσία. Και ως γνωστόν οι δικαστές δεν κρίνουν μόνο το τυπικό γράμμα του νόμου –αλλιώς δεν θα υπήρχε δικαστική κρίση–, αλλά και την ουσία των πραγμάτων, δηλαδή την εθνική καταστροφή της χώρας και του κράτους μας, την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς και συνέχειας των Ελλήνων, καθώς και των οικονομικών τους συμφερόντων.

Η «Συμφωνία των Πρεσπών» εκτός από την εκχώρηση απαράγραπτων ελληνικών εθνικών δικαιωμάτων με την παράδοση του αποκλειστικά ελληνικού ονόματος«Μακεδονία», και αντίστοιχη εθνότητα και γλώσσα στους Σλαβοαλβανούς υπηκόους ενός ξένου κράτους, επιφυλάσσει βαρύτατες δουλείες σε βάρος της χώρας μας. Αυτές είναι: η εκχώρησης λιμένων και ΑΟΖ (Άρθρο 13), οδών μεταφοράς προϊόντων, η υποχρέωση της Ελλάδος να κατασκευάσει τεράστια δομικά έργα ενέργειας, η υποχρέωση για μεταφορά υψηλής τεχνογνωσίας προς την FYROM, (Άρθρο 14), αλλά και η παραχώρηση ελληνικών εμπορικών δικαιωμάτων και σημάτων σε προϊόντα από χάλυβα και σωληνουργικά μέχρι τρόφιμα των οποίων η δήθεν διασφάλιση θα υλοποιηθεί μετά από 5 χρόνια!!!.

Έτσι, η «Συμφωνία» αυτή καθίσταται άμεση απειλή για τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος, τον ελληνικό λαό, αλλά και την κρατική υπόσταση της χώρας μας.

Ειδικότερα: στοιχεία της ακυρότητας με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και τους νόμους

1. Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζει το ελληνικό Σύνταγμα, και ειδικά την θεμελιώδη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας: Άρθρο 1, παρ 2 και 3. Το πολίτευμά μας είναι προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, και όλες οι εξουσίες οφείλουν να πηγάζουν από τον λαό και να υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους, όπως σε αυτό ορίζεται. Έτσι, η κυβερνητική πολιτική οφείλει να είναι έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας κάθε στιγμή. Όμως, ως προς την εν λόγω «Συμφωνία», ο ελληνικός λαός είναι αντίθετος σε ποσοστά τα οποία ξεπερνούν και το 84% στη Μακεδονία και τουλάχιστον 74% στην υπόλοιπη Ελλάδα.

2. Η Ελλάδα δεν κυβερνάται με καθεστώς Πρωθυπουργικής δικτατορίας, ενόςκόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο στις τελευταίες εκλογές έλαβε το απολύτως μειοψηφικό ποσοστό 19,3% σε αριθμό ψηφισάντων επί του συνολικού αριθμού των Ελλήνων που έχουν δικαίωμα ψήφου. Ούτε είναι δυνατόν αυτό το πραξικοπηματικά αποκτημένο δικτατορικό δικαίωμα του Πρωθυπουργού να μεταβιβάζεται στον υπουργό των Εξωτερικών προκειμένου να παραδώσει ελληνικά εθνικά δικαιώματα και εδάφη σε ξένο κράτος.

3. Η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» προτάσσει ήδη από τον τίτλο της τα εξής: «Τελική συμφωνία για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, 817 (1993) ΚΑΙ 845 (1993), τη λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, και την εδραίωση στρατηγικής εταιρικής σχέσης.».

Είναι αυταπόδεικτο από τον εν λόγω τίτλο, ότι ο καταληκτικός στόχος της «Συμφωνίας» ΔΕΝ είναι μόνο η δήθεν επίλυση του ονοματολογικού της FYROM σε βάρος της Ελλάδος, αλλά και αυτό που προτάσσεται εμφαντικά, δηλαδή: η «εδραίωση στρατηγικής εταιρικής σχέσης.» Και αυτή η σχέση ως είναι γνωστόννοείται με την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. Έτσι, για αυτήν την «στρατηγική εταιρική σχέση» η Ελλάδα καλείται, όπως γράφει το ίδιο το κείμενο αυτής της δουλόφρονος για τη χώρα μας «Συμφωνίας», να δεσμευτεί με όρους δουλείας οι οποίοι θα αναφερθούν λεπτομερώς πιο κάτω.

4. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τις οποίες επικαλείται η εν λόγω «Συμφωνία» είναι εκλεκτικιστικά δόλια επιλεγμένες και αποκλειστικά σε βάρος της Ελλάδος, καθώς παραβλέπουν ή αποσιωπούν άλλες αποφάσεις διεθνείς και ελληνικές οι οποίες για την Ελλάδα είναι ευνοϊκές, σημαντικές, και αντιθέτως καταδικαστικές για την FYROM.

Στην εν λόγω Συμφωνία αποκρύπτονται και εξαιρούνται θεμελιώδη γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας του ζητήματος ονομασίας της FYROM τα οποία είναι διεθνώς γνωστά. Κι αυτά είναι:

4.1. Την απόφαση-δέσμευση με 3 όρους τους οποίους έθεσε η ΕΟΚ, (συμβούλιο υπουργών εξωτερικών), στις 16/12/1991, η οποία ως σήμερα δεν έχει αλλάξει με άλλη απόφαση του ιδίου ή αναλόγου οργάνου, σύμφωνα με την οποία, ζητήθηκε από καθένα εκ των κρατών της πρώην Γιουγκοσλαβίας, να δεσμευτούν εκτός των άλλων ότι: «δεν θα διεξάγει εχθρική προπαγάνδα συμπεριλαμβανομένης και της χρήσης της ονομασίας που συνεπάγεται εδαφικές διεκδικήσεις.» Επ’ αυτού είναι πασίγνωστη η σχετική τοποθέτηση του τότε Προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν και άλλων Ευρωπαίων αρχηγών.

4.2. Οι αποφάσεις-δεσμεύσεις, όπως αυτές χαράχτηκαν στις ιστορικές συσκέψεις των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών με τον τότε πρόεδρο Δημοκρατίας, στις 18/2/1992 και στις 13/4/1992 κατά τις οποίες σε κοινή τους απόφαση δεν δέχονταν να παραδοθεί στους Σκοπιανούς το όνομα «Μακεδονία ή τα παράγωγά του» και σε οποιαδήποτε γλώσσα. Αυτή ήταν και η μόνη πραγματική εθνική γραμμή της Ελλάδος και έκτοτε δεν υπήρξε καμία άλλη σύσκεψη, σύνοδος, ή απόφαση σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, ούτε στην βουλή των Ελλήνων που να αλλάζει αυτή τη γραμμή.

5. Η παραπειστικά ελλιπής, λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» είναι δόλια, και βλαπτική για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, καθώς αντιβαίνει τις αρχές και τους σκοπούς του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι του 1975, των σχετικών Πράξεων του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη («ΟΑΣΕ») και τις αξίες και αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι οποίες καθοδηγούνται από το πνεύμα και τις αρχές της δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών και της αξιοπρέπειας. Όλα αυτά έχουν ακυρωθεί-καταργηθεί με την εν λόγω «Συμφωνία» για την μεγίστη πλειοψηφία του ελληνικού λαού η οποία εναντιώνεται σε αυτήν.

6. Βάσει του ελληνικού Συντάγματος, Άρθρα 34, 35 και ειδικά στο Άρθρο 36ρητώς προβλέπεται ότι οι διεθνείς συμφωνίες υπογράφονται από τον Πρόεδρο της ελληνικής Δημοκρατίας, και φυσικά η υπογραφή του Έλληνα ΥΠΕΞ δεν είναι τελεσιδίκως δεσμευτική. Ειδικά δε η υπογραφή του Προέδρου της ελληνικής Δημοκρατίας τίθεται μόνο: «Όταν τo συμφέρoν και η ασφάλεια τoυ Kράτoυς τo επιτρέπoυν». Είναι καταφανές, ότι αυτή η «Συμφωνία» δεν είναι επιθυμητή από την μεγίστη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, γιατί δεν υπηρετείται ούτε το Συμφέρον ούτε η Ασφάλεια της Ελλάδος, και αντιθέτως με αυτήν τίθεται σε άμεσο κίνδυνοδιαμελισμού η ελληνική επικράτεια, καθώς εκχωρεί ελληνικά εθνικά δικαιώματα σε ξένη χώρα.

7. Η FYROM δεν αναφέρεται στην εν λόγω συμφωνία με το όνομά της, και με το οποίο είναι αναγνωρισμένη ως υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου, αλλά με την διατύπωση «Δεύτερο μέρος» και με τη δόλια παραπομπή στις εκλεκτικιστικά, όπως προαναφέρθηκε, αποφάσεις του ΟΗΕ με τις οποίες αναγνωρίσθηκε ως υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου με την «προσωρινή» ονομασία της.

7.1. Η απάλειψη του ονόματος της FYROM και η αναφορά σε αυτήν αποκλειστικά και μόνο με τον όρο: «Δεύτερο μέρος» χρήζει νομικής έρευνας, ως προς εάν αυτό συνάδει με τα διεθνώς ισχύοντα σε ανάλογες συμφωνίες, καθώς όλα τα κράτη που συνάπτουν διεθνείς ή διμερείς συμφωνίες αναφέρονται ρητώς με το επίσημο κρατικό τους όνομα. Σημειώνεται, ότι η Ελλάδα αναφέρεται με το όνομά της.

8. Στην από 17-6-2018 διοικητική πράξη υπογραφής, της λεγομένης «Συμφωνίας των Πρεσπών», από τον Έλληνα ΥΠΕΞ σαν «Τελική Συμφωνία για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817(1993) και 845(1993), αναφέρεται και η λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995.

Αυτό όμως είναι παράνομο, δόλιο και καταχρηστικό. Γιατί η «Ενδιάμεση Συμφωνία» καταπατήθηκε και ακυρώθηκε στην πράξη από την FYROM, επί κυβερνήσεως Γκρουέφσκι. Όταν αυτή προέβη σε κατάφορη κλοπή της εθνικής κληρονομιάς της μίας και μόνης ελληνικής Μακεδονίας με την ανέγερση μνημείων και αγαλμάτων του Μ. Αλεξάνδρου, του Φιλίππου, και χρήση συμβόλων, μεταξύ των οποίων και το αστέρι της Βεργίνας, καθώς και με την χρησιμοποίηση τοπωνυμίων και ονομάτων αμιγώς ελληνικών, σαν δήθεν ιστορικά πρόσωπα και ονόματα της FYROM. Η καταπάτηση της «Ενδιάμεσης Συμφωνίας» του 1995 από την FYROMτην τερμάτισε, καθώς αυτή προσεβλήθη σε όλα της τα 40 σημεία, αποδεικνύοντας έτσι την κακοπιστία της FYROM, τα κίνητρα και τους σκοπούς της. Άρα, η «Ενδιάμεση Συμφωνία» ήταν ήδη ανενεργός και άκυρη και δεν μπορεί να αναφέρεται ως βάση συνέχειας στη λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών», τις 17-6-2018.

Σημειώνεται, ότι η «Ενδιάμεση Συμφωνία» ουδέποτε κυρώθηκε από την ελληνική βουλή και σε συνάρτηση με την απόλυτη καταπάτησή της από την FYROM, όπως προαναφέρθηκε, θέτει σε δοκιμασία ουσιαστικής ακυρότητας τη σχετική νομολογία περί «Συμφωνιών απλοποιημένης μορφής», κ.λπ., περί μιας «Συμφωνίας» που πρωτοκολλήθηκε μεν στον ΟΗΕ, χωρίς να κυρωθεί από την Ελλάδα, καταπατήθηκε δε από την FYROM!

9. Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» καταπατήθηκε την ίδια ημέρα της υπογραφής της, (17/6/18) αφού βάσει των όσων εμπεριέχει η ίδια στο Άρθρο 3,προβλέπεται πως: «Κανένα από τα Μέρη δεν θα εκφράσει ή υποστηρίξει οιεσδήποτε διεκδικήσεις για οιοδήποτε τμήμα της επικράτειας του άλλου Μέρους ή διεκδικήσεις για αλλαγή στο υφιστάμενο κοινό τους σύνορο.» Και στο Άρθρο 6, απαγορεύονται: «εχθρικές δραστηριότητες, ενέργειες ή προπαγάνδα από κρατικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες αμέσως ή εμμέσως ελεγχόμενες από το κράτος και για την πρόληψη δραστηριοτήτων που πιθανόν να υποδαυλίζουν τον σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό εναντίον του άλλου Μέρους.» Όμως αυτά ήδη συμβαίνουν, γιατί ο πρωθυπουργός της FYROM, κ. Ζόραν Ζάεφ, αμέσως μετά την υπογραφή προέβη σε διεκδικήσεις και προπαγάνδα,καθώς αναφέρεται συνεχώς στην χώρα του με τη λέξη «Μακεδονία», μιλά για «Μακεδονικό Στρατό», «Μακεδονική γλώσσα», «Μακεδονική εθνότητα», κ.λπ.,χωρίς το υποχρεωτικό επίθετο «Βόρεια», «Βόρειος», κ.ο.κ. Σημειώνεται, ότι ο στρατός της FYROM ήδη χρησιμοποιεί μόνο τη λέξη «Μακεδονία» στις στολές των ανδρών του. Αυτά όλα σημαίνουν καταπάτηση και ακύρωση εξαρχής της δουλόφρονας για την Ελλάδα «Συμφωνίας των Πρεσπών», αφού η FYROM διεκδικεί άμεσα την ενσωμάτωση σε αυτήν κάθε έννοια και υπόσταση της μοναδικήςΜακεδονίας των Ελλήνων, ως περιοχή της Βορείου Ελλάδος, η οποία φέρει και το μοναδικό αρχαιοελληνικό όνομα.

10. Σύμφωνα με την Προσφυγή στο ΣτΕ των δεκατεσσάρων (14) Παμμακεδονικών οργανώσεων της Ελλάδος και του Εξωτερικού (μεταφέρω εδώ μερικά επιχειρήματα) η υπογραφή συμφωνίας εκ μέρους του ΥΠΕΞ Ελλάδος κ. Κοτζιά αποτελεί προσβαλλόμενη πράξη καθώς είναι εκτελεστή διοικητική πράξη.

Αυτό προκύπτει από το διεθνώς αποδεκτό: argumentum a maiore ad minus. Δηλαδή, αν είναι δυνατόν το μείζον, να προσβληθεί δικαστικώς, όπως το προεδρικό διάταγμα που θα κυρώσει και επικυρώσει μια διεθνή συμφωνία, είναι δυνατόν και το έλασσον να προσβληθεί, το οποίο είναι η υπογραφή ενός ΥΠΕΞ σε μία «Συμφωνία». Αυτό σημαίνει ακόμη ότι και μετά την υπογραφή της εν λόγω «Συμφωνίας» είναι δυνατόν αυτή να καταγγελθεί και εκ των υστέρων εκ μέρους της Ελλάδος και σε οποιοδήποτε χρόνο, αφού ως διμερής «Συμφωνία» δεν παράγει μόνιμα και διαιώνια αποτελέσματα, βάσει των όσων ισχύουν τόσο στο ελληνικό όσο και στο διεθνές δίκαιο.

Στα προαναφερθέντα συμφωνεί και η νομολογία του Δικαστηρίου της Επικρατείας της Ελλάδος ήδη από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του. Τότε, είχαν προσβληθεί δικαστικώς οι πράξεις που αφορούσαν την Συνθήκη της Άγκυραςμε την οποία στο πλαίσιο της αποκαταστάσεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων είχε η Ελλάδα παραιτηθεί ουσιαστικά από τις αποζημιώσεις που δικαιούνταν οι πρόσφυγες. Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω το Δικαστήριο της Επικρατείας της Ελλάδος έχει αρνηθεί το χαρακτήρα κυβερνητικής πράξεως σε μείζονας σημασίας πολιτικές αποφάσεις οικονομικής πολιτικής (ΣτΕ 1129-1155/2016 Ολομέλεια, ΣτΕ 237-239/2015 και 425/2015 Ολομέλεια, 1116-1117/2014 Ολομέλεια), ανατρέποντας σχετική παλιότερη νομολογία.

Σημειώνεται, ότι οι πράξεις του σημερινού ΥΠΕΞ δια της εν λόγω «Συμφωνίας» έχουν επίπτωση σε συνταγματικώς προστατευόμενα ατομικά δικαιώματα και σε πολιτικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών.

Βάσει αποφάσεων του ελληνικού Δικαστηρίου του ΣτΕ υπάρχει δεδικασμένο, καθώς το εν λόγω δικαστήριο έχει θέσει σε σχετιζόμενη απόφασή του δύο περιορισμούς σε σχέση με την αναγνώριση μιας πράξεως ως κυβερνητικής: οπρώτος είναι το αυτονόητον, ότι υφίσταται, πρώτον, τήρηση των συνταγματικών διατάξεων και ο δεύτερος, η δυνατότητα ανορθώσεως των οικονομικών συνεπειών που αντανακλαστικά προκύπτουν εκ της χαρακτηριζόμενης ως κυβερνητικής πράξεως.

Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις δεν ισχύουν στη προκείμενη περίπτωση και αυτό διότι δεν τίθεται μεν θέμα διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας, αλλά εν προκειμένω τίθενται σοβαρά ζητήματα προστασίας της ίδιας της κρατικής υποστάσεως και του δημοσίου συμφέροντος στην πλέον στενή έννοια του. Ενώ, για την οικονομία της Μακεδονίας η ζημία θα είναι τόσο μεγάλη που θα είναι αδύνατον να αποζημιωθεί. Πόσο μάλλον όταν διαφαίνεται η δόλια μεθόδευση η «Συμφωνία»αυτή να μην κυρωθεί με νόμο, αλλά πιθανώς ούτε και με διάταγμα, παρά να θεωρηθεί ως «συμφωνία απλοποιημένης μορφής»–όπως συνέβη και με την «Ενδιάμεση Συμφωνία».

Έτσι, η λεγομένη «Συμφωνία των Πρεσπών» θίγει τον πυρήνα του δημοσίου συμφέροντος. Το καταφανές πρόβλημα είναι η παραχώρηση για χρήση του ονόματος της Μακεδονίας, το οποίο ισοδυναμεί ουσιαστικά με απαλλοτρίωση του επιθέτου «μακεδονικός» και των παραγώγων του. Αυτό, τελικά, συνεπάγεται και την παραχώρηση ελληνικών εδαφών μέσω της σταδιακής εκχώρησης εκλογικών δικαιωμάτων σε Σλαβοαλβανούς, οι οποίοι στο πλαίσιο της ΕΕ θα μπορούν να μεταναστεύουν στην Ελλάδα και, όπως ήδη γίνεται με άλλο τρόπο στη Θράκη, να εγείρουν κάποια στιγμή δικαιώματα απόσχισης της Μακεδονίας είτε μέσω δημοτικών παρατάξεων είτε με την δημιουργία αποσχιστικούκόμματος μιας δήθεν «Αλύτρωτης μεγάλης Μακεδονίας».

11. Για να είναι σύννομος κάθε διεθνής συμφωνία της Ελλάδος, διμερής ή πολυμερής θα πρέπει να τηρείται η συνταγματικά προδιαγεγραμμένη διαδικασία. Το Σύνταγμα, μέσω του άρθρου 103, απαιτεί οι διοικητικές αποφάσεις να διεκπεραιώνονται από μονίμους δημοσίους υπαλλήλους. Εν προκειμένω, είναι γνωστό ότι πλην ενός υπαλλήλου του Κλάδου Εμπειρογνωμόνων (που συνέταξε μηόντας νομικός το αρχικό σχέδιο) δεν υπήρξε ενεργή συμμετοχή των υπαλλήλων του Διπλωματικού Κλάδου ή της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας οι οποίοι τελικώς πληροφορήθηκαν το περιεχόμενο της λεγομένης «Συμφωνίας των Πρεσπών» από τα ΜΜΕ. Η όλη διαδικασία έγινε εντός του Γραφείου Υπουργού και από αναρμόδια όργανα και από εξωϋπηρεσιακούς παράγοντες άνευ εμπειρίας στην διατύπωση διεθνών κειμένων!

Όμως, αυτό αποτελεί κατάφορη παραβίαση των αναφερομένων στο άρθρο 5 και 16 του Ν. 3566/2007 (ΦΕΚ Α΄ 117) με τον οποίο κυρώθηκε ο Οργανισμός του Υπουργείου Εξωτερικών. Γι’ αυτό και υπάρχουν τόσο πολλές και σοβαρότατες παραλείψεις οι οποίες δεν διασφαλίζουν την ελληνική πλευρά.

Έτσι, π.χ., δεν προβλέπεται ότι σε περίπτωση που η «Συμφωνία» δεν κυρωθεί τελικά, κανένα δικαίωμα δεν προκύπτει από αυτήν στο πλαίσιο άλλης μελλοντικής διαπραγμάτευσης. Δηλαδή, παραλείπεται δολίως και σκοπίμως και δεν αναφέρεται ρητώς, όπως έπρεπε, το διεθνώς νόμιμο: «Status quo ante», ήτοι «Επαναφορά στο προηγούμενο της Συμφωνίας καθεστώς πραγμάτων». Καθεστώς κατά το οποίο η FYROM παραμένει FYROM και έτσι συνεχίζει να «απολαμβάνει» την δήθεν ισχυρή αναγνώρισή της από 140 χώρες του πλανήτη πλην της Ελλάδος, την μόνη χώρα η οποία μπορεί να την νομιμοποιήσει διεθνώς.

12. Ως προς ύψιστο το διακύβευμα της εθνικής καταστροφής της Ελλάδος δεν επαρκεί το νομικίστικο δικαίωμα του Έλληνα ΥΠΕΞ να μη πάρει έγκριση ούτε από το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ούτε από την Βουλή (όπως θα έπρεπε), αλλά να ενεργήσει μόνος του. Έτσι, υπέγραψε μια διεθνή συνθήκη, αντίθετα στην πάνδημη λαϊκή βούληση, θέλοντας να προκαταλάβει με δόλιο τρόποτις σχετικές ενέργειες υπογραφής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η παρουσία του Πρωθυπουργού στις Πρέσπες δίνει μεν πολιτική κάλυψη όχι όμως και νομικήπροκειμένου, επαναλαμβάνω, για υψίστης σημασίας εθνικό θέμα υπόστασης της Ελλάδος και του λαού της. Το νομικίστικό επί της «Δεδηλωμένης» είναι ότι στην ουσία και στην πράξη! δεν υπάρχει κυβερνητική πλειοψηφία επί του συγκεκριμένου θέματος, καθώς ο κυβερνητικός εταίρος, ΑΝΕΛ, απαραίτητος για την ύπαρξη της κυβέρνησης, δηλώνει επισήμως την αντίθεσή του στην παραχώρηση του ονόματος της «Μακεδονίας» και, ότι, θα ρίξει την κυβέρνηση όταν θα έρθει το θέμα στη βουλή. Τέτοια δικτατορική πολιτική η Ελλάδα δεν έχει γνωρίζει ποτέ στην ιστορία της. Κι αυτό είναι ένα ύψιστο ζήτημα που πρέπει να το λάβουν υπόψη τους οι Έλληνες δικαστές του ΣτΕ.

13. Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» παραβιάζει το άρθρο 27 του Συντάγματος περί: «απαγόρευσης αλλαγής των ορίων της επικράτειας», καθώς είναι καταφανές ότι δεν επιτρέπεται ούτε η αλλαγή γεωγραφικών όρων και η απαλλοτρίωση εδαφών εντός της ελληνικής επικράτειας τα οποία ανάγονται σε αρχαίους χρόνους. Εδώ κρύβεται δόλια και ύπουλα και το ζήτημα σιωπηρής μεταβολής όρων σε σειρά διεθνών συμφωνιών, όπως το ελληνοσερβικό Πρωτόκολλο των Αθηνών της 5-5-1913, η ελληνοσερβική Συμφωνία της 1-6-1913, το Οριοθετικό Πρακτικό της 21-7-1913 και η Συνθήκη Βουκουρεστίου της 28-7-1913 (ΓενΚωδικ σελ. 152), στις οποίες γίνεται καθορισμός των συνόρων και ορίζεται ως Μακεδονία μόνο τα παραχωρούμενα στην Ελλάδα εδάφη.

14. Παραβιάζεται ακόμη και το άρθρο 108 παρ. 1 του Συντάγματος, καθώς η «Συμφωνία» αποκόπτει τόσο τους γηγενείς Έλληνες όσο και τον απόδημο ελληνισμό από ουσιώδη στοιχεία της ιστορίας, του πολιτισμού και της ταυτότητάς τους, καθώς άσχετοι με αυτά Σλαβοαλβανοί θα τα διεκδικούν όλα στο μέλλον και σε μελλοντικές γενεές. Κι αυτό σημαίνει ουσιώδη και ριζική αποκοπή των Ελλήνων από την πολιτιστική τους κληρονομιά.

15. Συνδυαστικά με το προαναφερθέν άρθρο 108 παρ. 1 παραβιάζονται και τα άρθρα 2 παρ. 1 και το άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος, γιατί επέρχεται μείωση της αξίας, προσβολή της προσωπικότητας και σειράς ατομικών δικαιωμάτων των Ελλήνων μοναδικών Μακεδόνων λόγω της αφαιρέσεως ουσιώδους στοιχείου της πολιτιστικής τους ταυτότητας, δηλαδή της ίδιας της ονομασίας τους. Έτσι, κατ’ επέκταση θίγεται και η οικονομική ελευθερία, αλλά και τα περιουσιακά δικαιώματα των Ελλήνων μοναδικών Μακεδόνων (άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ). Διότι επέρχεται βλάβη σε ήδη κατοχυρωμένα σήματα και εμπορικές επωνυμίες χωρίς να υπάρχει τελεσίδικη μέριμνα για την προστασία τους ταυτόχρονα με την κύρωση της εν λόγω «Συμφωνίας». Γιατί, αυτό παραπέμπεται στο ασαφές μέλλον και μετά παρέλευση 5ετίας, χωρίς να υπολογίζεται εντωμεταξύ η οικονομική ζημία των Ελλήνων, ούτε τοτι θα γίνει μετά από αυτήν την 5ετία σε περίπτωση που τελικά δεν υπάρξει συμφωνία. Ωστόσο, η Ελλάδα θα έχει ήδη δώσει προκαταβολικά την συγκατάθεσή της για είσοδο της FYROM σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Κλείνοντας αυτό το «Α΄ Μέρος» σημειώνω πως στο «Β΄ Μέρος» ανάλογου κειμένου μου θα παραθέσω στοιχεία βάσει των οποίων η λεγομένη «Συμφωνίας των Πρεσπών» είναι άκυρη και παράνομη και σε διεθνές επίπεδο.

Όπως έχω γράψει κατ’ επανάληψη, ο Νέος Μακεδονικός Αγώνας, για να παραμείνει η Μακεδονία ελληνική, συνεχίζεται και θα συνεχιστεί με κάθε εξέλιξη, με κάθε μέσο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η Μακεδονία είναι μόνο Ελλάδα.

ΕΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

«… η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία... μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής...»*

Έκλαιγε: Μου έστειλε το μήνυμα και έκλαιγε. «Πανάθεμά με, έχω πάρει αυτήν την αντιβίωση (σ. σ. την Παιδεία) και τώρα ψάχνω πολιτικά υγιείς να με αντιπροσωπεύσουν μα είναι όλοι τους άρρωστοι. Τί να κάνω τώρα;»

Χρειάστηκε να γράψω - Απάντησέ του:

Αγαπητέ μου,

Ο επίλογος του φωτεινού, στο σύνολό του, αείμνηστου κείμενου, από, μάλιστα, ενεργή πολιτικά εμβληματική προσωπικότητα, παραπέμπει σε ανθρώπους που γνωρίζουν πώς να είναι ή πως να γίνουν ιδεολογικά ελεύθεροι μα που απαξιώνουν την πολιτική οδό ως δρόμο να τον «περπατήσουν» αυτοί και άλλοι άξιοι.

Αναμφισβήτητα συμφωνώ πως, η αληθινή παιδεία εξυψώνει τον άνθρωπο, ποθούμενο ιδανικό. Και αν θεωρήσουμε πως υπάρχουν άνθρωποι που την κατέχουν;

Θα τη μεταλαμπαδεύουν στον περίγυρό τους και στη συνέχεια; Όσοι τριγύρω τους, επίσης, αισθανθούν την ανάγκη αλλαγής, θα απευθυνθούν σε ποια, εξίσου με αυτούς, υγιή πολιτική δόμηση/ ύπαρξη που θα τους αντιπροσωπεύει;

Θεωρώντας πως δεν εννοείτε ότι μια κοινωνία προχωράει χωρίς πολιτική σύσταση, αναρωτιέμαι: ποιά θα είναι η πολιτική και οι πολιτικοί που θα εκφράζουν τους, εν λόγω, υγιείς πολίτες;

Εάν πιστεύουμε πως η πολιτική συνταυτίζεται με την, όποια, κομματική ιδεολογία, έχουμε τοποθετηθεί, κιόλας, λάθος. Η πολιτική προϋπάρχει των κομμάτων και, κάποτε, ίσως προχωρήσει χωρίς αυτά, αποφεύγω, για την ώρα, σχετική περαιτέρω αναφορά.

Η υγιής πολιτική ιδεολογία εννοώ πως είναι απόρροια υγιούς παιδείας και η υγιής παιδεία θα πρέπει να επιδιώκει σύσταση υγιούς πολιτικής ιδεολογίας. Αποδεχόμενοι την ανάγκη αντιπροσώπευσής της από ανθρώπους που την ασπάζονται, μεταφερόμαστε, αυτόματα και αναπόφευκτα, μέχρι να υπάρξει επαναπροσδιορισμός του νομοθετικού πλαισίου επίσημης αντιπροσώπευσης πολιτών, στον «κόσμο των κομμάτων». Και τώρα; Ποιό «υγιές» κόμμα (αδόκιμη η λέξη για αυτό που έχω στο μυαλό μου ως πολιτική δομή μα, χρησιμοποιώ όρο της τωρινής πραγματικότητας) να εμπιστευτούμε όσοι καταφέραμε και σκοτώσαμε το «κτήνος που βρίσκεται μέσα μας»;

Είναι, πράγματι, ευτελές το παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής, γιατί επιτρέπουμε να συμμετέχουν άνθρωποι που δε διακατέχονται από ιδανικά, αξίες και υγιή οράματα. Και η συμμετοχή τους ευνοείται από την δική μας αποστασιοποίηση καθώς οι «υγιείς άλλοι», έχουμε κατακτήσει την ιδεολογία – ελευθερία που δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι, μα, για τους λόγους του ο καθένας μας, προτιμούμε να τη μοιραζόμαστε σε έτερες «οδούς» έκφρασης και δράσης, πλην μίας ουσιώδους. Της πολιτικής.

Ο δρόμος «αδειάζει» ακόμα περισσότερο από ιδεολογικά υγιείς φυσιογνωμίες, εφόσον προστίθεται ο χαρακτηρισμός του «ευτελούς παιχνιδιού» σε αυτό (την πολιτική δράση) με το οποίο προτίθενται, καλοπροαίρετα και με αίσθημα ηθικής και ευθύνης, να συμμετάσχουν.

Το αποτέλεσμα; Το βιώνουμε καθημερινά και, εξαιτίας του, κάνουμε αγώνες για τη χώρα αυτή και τους πολίτες της.

Όπως διαπιστώσατε, βρισκόμαστε μέσα σε ένα φαύλο κύκλο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, δε ξέρω κατά πόσο τέτοιες, a priori, τοποθετήσεις απέναντι στην, επί του συνόλου, πολιτική και τους αντιπροσώπους της, (επί του παρόντος τα κόμματα), θα δώσουν ώθηση σε υγιή και εξυγιασμένη μαγιά ανθρώπων να τολμήσει να αγωνίζεται σε έναν τόσο ουσιώδη και απαραίτητο (καλώς ή κακώς) τομέα προκειμένου να σπάσουμε και να βγούμε από αυτόν τον αέναο κύκλο.

Θα χρησιμοποιήσω το σκεπτικό σας για προσωπική σκέψη και ενέργειες. Άλλωστε και η δική μου άποψη και στάση, είναι παρόμοια με τη δική σας. Έργο παράγεται και εκτός της πολιτικής και των κομμάτων της. Παράλληλα, θα εύχομαι να εμφανιστούν κάποιοι (και για όσο η δημοκρατία θα τους χρειάζεται) που να μην παίζουν «ευτελή παιχνίδια». Θα εύχομαι. Αρκεί (;).

Με εκτίμηση,

Σταμούλης

* «Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία.

Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια.

«Όμως, μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής..."

Μ. Χατζιδάκις
Ελευθεροτυπία, 13/2/1993

NOVA Μακεδονικός Αγώνας και νέοι

του Θεοφάνη Σιμόπουλου

Πριν 114 χρόνια στις 13 Οκτωβρίου σκοτώνεται ο Παύλος Μελάς , ο σημαντικότερος ίσως ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα, που διήρκησε από το 1904-1908. Τα τελευταία λόγια του αποτελούν για εμάς τους Έλληνες ιερά παρακαταθήκη : ΄Το τουφέκι μου να το δώσεις στον γιό μου, τον Μίκη, το σταυρό μου στην γυναίκα μου. Να συνεχίσετε τον αγώνα, μην δειλιάσετε θα συναντήσετε κακουχίες, στερήσεις, προδοσία, θάνατο. Χαλυβδώστε την ψυχή σας όλα για την πατρίδα, όλα. Διώξτε τους δολοφόνους από τα ιερά χώματα της Μακεδονίας μας. Όλα για την ελευθερία της Μακεδονίας, όλα για την ζωή σας. Αξίζει να πεθαίνει κανείς για την Μακεδονία, για την Ελλάδα. Με αυτά τα λόγια γεμάτα αγάπη για την πατρίδα μας ξεψύχησε ο Παύλος Μελάς, ο άνθρωπος που  παράτησε  την καριέρα του στον στρατό, τα πλούτη ,την οικογένειά του για να πολεμήσει για να απελευθερώσει  την πανάρχαια ελληνική γη, την Μακεδονία. 114 έτη από τον θάνατο του το Μακεδονικό-Σκοπιανό ζήτημα είναι ξανά στην επικαιρότητα, έχουμε θα μπορούσα να πω έναν νέο Μακεδονικό Αγώνα που ξεκίνησε το 1991 με ενδιάμεσα ΄ διαλλείματα’. 

Σε αυτό τον νέο εθνικό αγώνα για να μην εκχωρήσουμε την ιστορία τον πολιτισμό και το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς η νέα γενιά δεν είναι απούσα, όπως θα ήθελαν κάποιοι, αλλά παρούσα, στην πρώτη γραμμή. Πολλά συλλαλητήρια στην χώρα μας έγιναν με πρωτοβουλίες νέων ανθρώπων, σε όλα τα συλλαλητήρια που έγιναν για την Μακεδονία οι νέοι συμμετείχαν μαζικά σε αυτά κρατώντας ελληνικές σημαίες, πανό και βροντοφωνάζοντας πως: ‘ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΑΔΑ’ μία φράση που πολλοί ‘μεγάλοι’ δεν τολμούν να την πούνε…. Αποκαθηλώθηκε εν μέρει η άποψη ότι :’Οι νέοι είναι αδιάφοροι, απαθείς, απορροφημένοι στο Facebook στο Instagram, στις βόλτες και στους καφέδες. Οι νέοι έδειξαν τον δρόμο που οφείλει να ακολουθήσουν οι κυβερνώντες, τον δρόμο ο όποιος δεν αποδέχεται την αναγνώριση Μακεδονικής γλώσσας, Μακεδονικού έθνους και προπαντός την εκχώρηση του ιερού ονόματος της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ για το οποίο έχουν χύσει το αίμα τους χιλιάδες Μακεδονομάχοι. Εσείς οι μεγάλοι πρέπει να κοιτάξετε εμάς τους μικρούς και να μας ακούσετε, είμαστε το μέλλον του τόπου αυτού και δεν θέλουμε να υλοποιήσετε τα προδοτικά σας σχέδια για την Μακεδονία. Όταν γίνω  γονιός και το παιδί μου με ρωτήσει: ’’Γιατί μπαμπά  ο βόρειος γείτονάς μας ονομάζεται (Βόρεια) Μακεδονία , εγώ τι θα του απαντήσω; Πως θα τολμήσω να του πω πως κάποια κυβέρνηση ξεπούλησε το όνομα μας ερήμην  του ελληνικού λαού; Πως θα τολμήσω να του το πω κοιτώντας το στα μάτια;

ΟΡΓΗ για τη δήλωση "καθηγήτριας" (!!!!!!!!) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Είναι μια ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ " ότι "Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική". 

Η......"διαπίστωση" αυτή  (που γνωστοποιήθηκε από ΜΜΕ) ανήκει (όπως δημοσιοποιήθηκε και από όσο γνωρίζω δεν διαψεύστηκε) σε  άτομο που φέρει το τίτλο ...... "καθηγήτριας", που........διδάσκει και που.....παραμένει  στη θέση της  (!!!!!!!!!) στο Πανεπιστήμιο ΠΑΜΑΚ, στο ίδιο αυτό Πανεπιστήμιο για το  οποίο η υπογράφουσα ως Πρύτανης, έκανε μαζί  με ολόκληρη την πόλη αγώνα για να γίνει ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ! (για να γίνει δηλαδή Πανεπιστήμιο, διότι φυσικά δεν διανοήθηκε ΤΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ  να  αμφισβητήσει   την ελληνικότητα της Μακεδονίας). 

ΠΟΥ ΦΘΑΣΑΜΕ! !!!  

Η Μακεδονία, η Δημοκρατία, ο «Φόβος», η Υποκρισία και η Λύση

• Πού πάς;
• Στο συλλαλητήριο.
• Τί να κάνεις;
• Να αποτρέψω το ξεπούλημα της Μακεδονίας.
• Πώς θα το πετύχεις αυτό;
• Πηγαίνοντας στο συλλαλητήριο.
• Νομίζεις πως θα σας λάβουν υπόψιν τους;

Αυτή η στιχομυθία επαναλαμβάνεται, μήνες τώρα, σε πολλά σπίτια της επικράτειας. Πριν, ή και μετά τα συλλαλητήρια οι άνθρωποι που πάνε συζητούν με εκείνους που δεν παρέστησαν. Διαφωνούν, συμφωνούν και ο διάλογος συνεχίζεται:

• Δεν μπορούν τα συλλαλητήρια να αλλάξουν την κατάσταση.
• Είναι ένας τρόπος να εκφράσουμε την αντίθεσή μας. Καλύτερα από το να μην αντιδράσουμε καθόλου.
• Αυτά τα πράγματα είναι κανονισμένα. Δεν θα τους αλλάξει τα σχέδια μια χούφτα ανθρώπων.
• Δεν είμαστε «μια χούφτα». Είμαστε η πλειοψηφία και αυτό το ξέρουν. Κι αν δεν αλλάζουν εκείνοι τα σχέδιά τους, να αλλάξουμε εμείς εκείνους.
• Καλά τα λες, μα, μήπως και «οι άλλοι» τα ίδια δεν θα κάνουν;
• Πιθανόν. Γι’ αυτό δεν θέλουμε «τους άλλους». Θέλουμε άλλους.

Να τη η ΛΎΣΗ. Ακούγεται μέσα στα σπίτια, γύρω από τα τραπέζια, έξω στους δρόμους. Λύση αυτονόητη: «Θέλουμε ΑΛΛΟΥΣ». Αλλά, ιδού και ο φόβος:

• Μα τί λες; Τί «άλλους»; Ποιους «άλλους»; Για άλλους πολιτικούς μιλάς;
• Για άλλους ανθρώπους αρχικά μιλώ. Που μπορεί να μην ήταν ποτέ τους μέχρι τώρα πολιτικοί, μα θα πρέπει να είναι ενεργοί πολίτες και μάλιστα υπέρμαχοι της μη διάθεσης του όρου «Μακεδονία» στην γείτονα χώρα. Μιλώ για άλλους ανθρώπους που θα μπουν στην Βουλή (ως πολιτικοί εννοείται στην συνέχεια και όχι ως άναρχο πλήθος) και θα καταψηφίσουν την «Συνθήκη» των Πρεσπών.

Ναι, για άλλους ανθρώπους μιλώ, που δεν κρύβονται πίσω από τους τωρινούς κυβερνώντες ως αντιπολιτευτικές δυνάμεις, που τηρούν «σιγή ιχθύος» ή πετούν αδιευκρίνιστα διφορούμενα και που, όταν θα έρθει η σειρά τους να βγουν μπροστά, θα πουν: «Έτσι που τα έκαναν οι προηγούμενοι, εμείς – τί να κάνουμε τώρα; - θα τα υπερψηφίσουμε».

- Από ποιά παράταξη;

- Σε άλλον μιλώ; Δεν πρέπει να ανήκουν σε καμία υπάρχουσα κομματική παράταξη. Δεν πρέπει να έχουν σηκωθεί από κανένα έδρανο (δεξιό, αριστερό, κεντρώο, ακραίο). Όλοι τους αυτοί συνετέλεσαν (με ηχηρή αποδοχή ή με σιωπηλή συναίνεση) να παραχωρείται πλέον, κομμάτι – κομμάτι, εθνική κυριαρχία και έδαφος.

Όχι, δεν πρέπει να είναι «δικοί τους». Αλλά, πρέπει, να είναι άνθρωποι που τόλμησαν και μπήκαν μπροστά να προασπίσουν την Ελλάδα όταν η πολιτική ηγεσία από την άρνηση της πατρίδας πέρασε στην διάθεσή της Πρέπει να προέρχονται από τα συλλαλητήρια, να έχουν υποστηρίξει αυτήν την έκφανση της Δημοκρατίας, να έχουν ζήσει την ένταση και την έκταση αυτού του είδους αγώνα και να έχουν διακριθεί για την επιμονή τους στον στόχο: την προάσπιση της Μακεδονίας, της Ελλάδας.

• Σα να πήρες φόρα (η φωνή της υποκρισίας). Και θα μας σώσουν μια ομάδα «άλλων ανθρώπων»; Γιατί δεν πρόκειται μόνο για την Μακεδονία και για τα άλλα εθνικά ζητήματα. Πρόκειται και για τα λοιπά προβλήματα που έχουμε σαν κράτος. Με τον ΕΝΦΙΑ τί θα κάνουν; Για την σύνταξη που μειώνεται; Για την ξαδέρφη που δε βρίσκει δουλειά και ετοιμάζεται για έξω; Για τις επιχειρήσεις που υπερφορολογούνται; Για τους πρόσφυγες και τους λαθρομετανάστες; Για την επαρχία που ερημώνει; Για την εγκληματικότητα, για ετούτο, για εκείνο… Τί θα κάνουν αυτοί «οι άλλοι»; Με τούτους έχουμε μπει σε μια σειρά…
• Σε μια σειρά για σφάξιμο έχουμε μπει με τούτους. Αφού παραδίδουν στις ξένες ορέξεις, στυγνά και με γιορτές, προγονικούς τίτλους και εθνικά θησαυρίσματα, σκέψου πόσο χειρότερα είναι ικανοί να συμπεριφερθούν σε μας, τους πένιτες «συγγενείς» τους.

Έχουν, πράγματι, ανοίξει πολλές πληγές στο σώμα τούτου του τόπου. Αιμόφυρτο, περιφέρεται από αγορά σε αγορά και από πανηγύρια μνημονιακής εξόδου σε συνεδρίες χρόνιας επιτήρησης. Μα υπάρχει ακόμα σαν σώμα! Έχει υπόσταση, την βρίσκεις την Ελλάδα ακόμη, στον χάρτη. Για να λυθούν και τα άλλα δεινά, για να γιατρευτούν οι πληγές, πρέπει πρωτίστως να παραμείνει το σώμα, η χώρα ζωντανή έστω και κακοφορμισμένη.

Αν, με τον όρο «Μακεδονία» αναγνωριστεί επίσημα από την Βουλή το γειτονικό κράτος, τότε βαθμηδόν θα αποδυναμωθεί μέχρι που θα νεκρωθεί και θα αποκοπεί από την χώρα μεγάλο μέρος της Βόρειας Ελλάδας. Και θα ακολουθήσει νέκρωση και αποκοπή και άλλων τόπων του ελληνικού σώματος. Όταν πια η χώρα θα πάψει να υφίσταται γεωγραφικά  όπως την γνωρίζουμε, πες μου, θα έχει μεγαλύτερη αξία και νόημα ο ΕΝΦΙΑ για ένα σπίτι που δεν θα σου ανήκει;

• Μέχρι να γίνουν αυτά… ποιος ζει ποιος πεθαίνει… (υπεραμύνονται ο φόβος και η υποκρισία)
• Έτσι λοιπόν; Για να βρούμε εσύ κι εγώ ελεύθερη ελληνική γη να φτιάξουμε τις ζωές μας, κάποιοι προηγούμενοί μας έγραψαν Ιστορία με το αίμα τους. Και τώρα εμάς ούτε που να μας μέλει τί θα κληροδοτήσουμε στους επόμενους; Ξερίζωσες, στ’ αλήθεια, από το μυαλό και την καρδιά ηθικά και ιδανικά που βαφτίστηκες, για να τοποθετήσεις στη θέση τους τραπεζικά ομόλογα;
• Πολλά τα λες! Νομίζεις πως είσαι πιο πατριώτης από μένα; Τα παιδιά μου σκέφτομαι και θέλω το καλύτερο για το μέλλον τους. Πονάω κι εγώ με τέτοιες αδικίες, μα πρέπει (λένε) να συναινέσουμε σε «κάτι» κι εμείς, να κάνουμε «κάποιους» συμβιβασμούς για να μην μείνουμε «πίσω».
• «Κάτι» ονομάζεις την εκχώρηση ελληνικών εδαφών; Ποια χώρα, σε καιρό ειρήνης, προβαίνει σε τέτοιους «κάποιους» συμβιβασμούς που να συγκρίνονται οι εθνικές της απώλειες με εκείνες του πολέμου; Πού «πίσω» θα μείνουμε αν αξιολογήσουμε αντικειμενικά και ανεπηρέαστα τις δυνατότητές μας και έπειτα σταθούμε με αξιοπρέπεια να διεκδικήσουμε «συμπόρευση» και όχι «υποταγή»;
• Και τούτη η ιδέα, να μπούνε άλλοι στη Βουλή. Πολιτικοί θα γίνουν κι αυτοί – καταλαβαίνεις τώρα… Είναι λύση αυτή;
• Ναι, λύση! Η μόνη λύση. Η μόνη ειρηνική, δημοκρατική λύση που μπορεί να επιφέρει αλλαγές στο τρισκατάρατο πολιτικό σύστημα. Τόσες δεκαετίες αντηχούν στ’ αυτιά μας λόγια Σειρήνων του συστήματος. Μελωδικές συμφωνίες, συγχρονισμένες με τις ανάγκες και τις επιθυμίες, μας υπνωτίζουν, μας αποχαυνώνουν, μας αποτρελαίνουν. Αποτέλεσμα; Δεν φτάνουμε ποτέ στον προορισμό που μας υποδεικνύουν ως «λυτρωτικό» μα που αλλάζει συνεχώς, με λόγια και τεχνάσματα μας κρατούν αιχμάλωτους, μπάζουμε νερά αποδόμησης από παντού και πράξεις γενναίες, φιλοπάτριδες, συνυφασμένες με γνήσια πρόοδο και καθαρή εξέλιξη (ακόμα κι αν χρειαστεί να λερωθούμε σκάβοντας ξανά την γη μας) πράξεις τέτοιες που θα φουσκώσουν τα πανιά μας για να συνεχίσουμε, δεν διαφαίνονται από αυτούς στον ορίζοντα.

Αυτοί που κυβερνούν ονοματίζουν «λιμάνι» τα κοφτερά βράχια και ρίχνουν άγκυρα, σα να έπιασαν στεριά, μεσοπέλαγα. Ξέρω πως έχεις σιχαθεί την Δημοκρατία που βιώνεις και τους όρους της: «πολιτική», «πολιτικός». Το κατόρθωσαν κι αυτό, να την αντιπροσωπεύουν αντιδεοντολογικοί της υποκριτές με επακόλουθο να μην θέλουμε ούτε να τους ακούμε. Έτσι κι εκείνοι πράττουν τα, κατ’ επίφαση, δημοκρατικά τους αίσχη ανενόχλητοι, μας ρημάζουν κι εμείς τους έχουμε γυρισμένες τις πλάτες, για να τους τιμωρήσουμε (νομίζουμε οι γελασμένοι) με την αδιαφορία μας.

Μα, κι αν ακόμα χώσουμε τα κεφάλια μας στο χώμα, πολιτικοί και πάλι θα υπάρχουν και θα εκλέγονται.

• Και τί να κάνουμε τότε;
• Ή να αφεθούμε, για άλλη μια φορά, στις ερχόμενες εκλογές να μας «σώσουν» κάποιοι από τους υπάρχοντες σκυλοπνίχτες και να βρεθούμε, αργά ή γρήγορα, «σε τόπο ξένο που κάποτε τον έλεγαν Ελλάδα».
• Ή;..
• Ή να ξορκίσουμε τις λέξεις «πολιτική» και «πολιτικός» και να κοιτάξουμε να υποστηρίξουμε άξιους και ικανούς για τις περιστάσεις ανθρώπους, που θα τολμήσουν να χριστούν με αυτήν την ιδιότητα και τότε, θα φροντίσουν κατά τον Μένανδρο, αν αποκτήσουν κάποιο αξίωμα, να φανούν αντάξιοί του. («Αρχής ετευχώς, ίσθι ταύτης άξιος.»)
• «Στρατηγοί πλείονες ή βελτίονες.» («Στρατηγούς έχουμε πολλούς αλλά όχι καλούς», Αριστοφάνης)

Τέτοιοι διάλογοι – αλλού, αποκυήματα της φαντασίας – διενεργούνται μεταξύ πολιτών. Κι ενώ, οι αρχικές τους διαφωνίες εκμηδενίζονται μπροστά στην εθνομηδενιστική  λαίλαπα που τους απειλεί, ενώ ξεπερνούν τους φόβους τους που θα τους κρατούσαν μακριά από τους δρόμους προκειμένου να μην στιγματιστούν ως «ακραίοι», ενώ στέκονται δίπλα – δίπλα για να εννοήσουν οι ηγέτες πως είναι πολλοί και απ’ όλη την χώρα, όταν φτάνουν στο «δια ταύτα», στην εξεύρεση νικητήριας λύσης, διχογνωμούν.

Για κάποιους, τα συλλαλητήρια είναι ο τρόπος που θα εκτονωθεί η (δικαιολογημένη) συναισθηματική τους φόρτιση και θα πληρωθεί η ψυχική τους ανησυχία: «εγώ τί να κάνω για τούτον τον τόπο;» Επιστρέφοντας, όμως, στην καθημερινότητά τους και αφού κατορθώσουν να αποδώσουν κάποιες από τις συλλαλητηριακές αποχρώσεις που τους σημάδεψαν, αισθάνονται ένα κενό, μια κοφτή καθοδική επαναφορά στα πλαίσια του μότο: «Τί άλλο να κάνουμε εμείς;»

Για κάποιους άλλους όμως, που πεισμώνουν με την μεθόδευση των ιδανικών τους,   που δεν θέλουν να χρησιμοποιούνται τα συλλαλητήρια κυρίως ως τόποι εκτόνωσης της γενικευμένης ψυχικής οδύνης και οργής και έπειτα να παραμένουν εκκωφαντικά βουβοί και που δεν κερνούν την λογική τους με, καταδικασμένες να αποτύχουν και να ενοχοποιήσουν, λύσεις, στέκονται μαζί με όλους και φωνάζουν πως «η λύση αν τολμάμε μπορούμε να γίνουμε εμείς».

Τα συλλαλητήρια ήταν τα «εκρηκτικά» της Δημοκρατίας που απαιτούνταν και χρησιμοποιήθηκαν καλώς για να διαρραγεί το βραχώδες υπέδαφος πάνω στο οποίο δομήθηκε η πολιτική αυθαιρεσία. Περισσότερα «εύφλεκτα» υλικά θα προκαλέσουν τρύπες σε έδαφος που χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί για «χτίσιμο». Η συνέχεια απαιτεί και πάλι συλλογική εργασία, με εργαλεία «σκαπτικά» και «δομικά», με σχέδιο «απομάκρυνσης» κα «ανοικοδόμησης», με «συνεργείο». Δεν είναι καιρός να κάνουμε πίσω, αφήνοντας στην θέση των συλλαλητηρίων (που κάποτε θα σταματήσουν), απόηχους αδιέξοδων διαμαρτυριών και μία ανενεργή λύση. Κάποιοι πρέπει να αναλάβουν  ό, τι τα συλλαλητήρια, εδώ και μήνες, απαιτούν: Να υπάρξει λύση. Να γίνουν λύση.

Όλοι μας, επιτέλους, πρέπει να μπούμε, στην Βουλή. Να ορίσουμε τον τρόπο.

Σταμούλης